Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de dogmatiek wordt wel eens gesproken van den dood van Christus als een losprijs, die aan den Satan is betaald. Deze uitdrukking is beslist verwerpelijk. Immers gaat zij uit van de gedachte, dat er eenig recht zou zijn van den Satan op den gevallen mensch, en dat God Zijn Zoon in de wereld heeft gezonden, om dit recht te verbreken. Doch dit is geheel onjuist. Geheel de zending des Zoons wordt gemotiveerd door het Recht Gods. Niet ter wille van den Satan, maar ter wille van Zijn eigen hoogheerlijk wezen, dat geen schending van Recht toelaat, heeft God Zijn Zoon voor ons ten offer gegeven ').

Wanneer wij nu in het oog houden, wat ik boven zeide, dat de mensch een persoonlijk zedelijk wezen is, dat het persoonlijke is het geconcentreerde leven, en dat alle zedelijk leven in contrasten verloopt, dan volgt uit Adams val met noodzakelijkheid, dat het menschenleven daardoor in den wortel, radicaal, van God gescheiden is. Adam stond na den val niet meer voor een zooveêlste deel met God in gemeenschap. Hij lag in het centrum van zijn wezen buiten God. De boom was van de wortels gekapt, en wel van alle wortels. Ontworteld lag de mensch sinds de eerste zonde ter aarde, tot geen wezenlijk goed werk meer in staat *).

') Men zal mij misschien tegenwerpen, dat ik aldus van Gods Recht en van <ioils liecht alleen sprekende, geheel vergeet, dat (lod liefde is, die de ongerechtigheid vergeeft en niet straft. Ik merk hier tegen Op 1. vergeven en straffen sluiten elkander niet uit. In vergeving is eenheid van straf en genade. '2. Vergeving is gebonden aan belijdenis. Doch waar door de zonde de gemeenschap met (iod gebroken is, is belijdenis nl. een zoodanige, die voor God geldt, uitgesloten. Voor alle goed werk, ook voor bet belijden, is gemeenschap niet (lod voorwaarde. Waar nu geen belijdenis is, is vergeving onmogelijk en inoet straf volgen.

') Of men dit aanneemt of niet, maakt het principieele verschil uit tusschen orthodox en modern. Helaas, vele orthodoxen neigen in dezen hoe langer hoe meer tut de modernen. De kwantitatieve voorbeelden stichten hier onnoemelijk veel kwaad. Er zijn nog vonkskens overgebleven in den gevallen mensch, die vonkskens behoeven slechts aauge-

Sluiten