Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

historische aanduidingen, hij is een ongeloovige. De dusgenaamde ongeloovige zijnerzijds daarentegen, meenende, dat het op deze wijze slechts kan te doen zijn om mogelijkheden, die vroeger gebeurden en die hij aannemen moet, ja of neen, de ongeloovige* voelt in den genoemden eisch geen oordeel, hij meent, dat het gaat om een papieren autoriteit, dat het gaat om louter onverklaarbare, liefst zoo wonderlijk mogelijke mirakelen, waarin hij gelooven moet — en hij trekt voorbij, zich verlicht achtend tegenover de bijgeloovige »duisterlingen«.

Wij nu, dit ziende, wij, den strijd der zoogenaamde »ongeloovigen* verstaande, wij begrijpen, dat de waarheid, dat het vleeschgeworden Woord ook nog heden ten dage leeft, dat het Hoofd des Lichaams, naar »Zijn Godheid, majesteit, genade en Geest nimmermeer van ons wijkt* (Catech. antw. 47). Wij verstaan het, dat Jezus Christus bij Zijn scheiden sprak: »Ik (niet mijn Schrift maar Ik) ben met u tot aan de voleinding der wereld (Matth. 28 : 20).

Wij hebben het ervaren, dat Zijn uitgezonden Geest, de Trooster, tevens oordeelt.

Wij ontdekten een objectiviteit in het heden, die de „Gereformeerde* met de beste bedoeling bovenal in het verleden handhaaft »omdat het geschreven staat«.

Die objectieve waarheid, die waar blijft in alle eeuwigheid, is er nog even zeker als dezelfde zon dit papier, waarop ik schrijf, beschijnt en het kruis van Jezus Christus bescheen.

En dat betwijfelt niemand. Maar, als wij getuigen dat de »zon der gerechtigheid* nog aan de kimmen staat, en dat zij het licht is, waarin wij het licht zien, dan noemt men dit: psychologische ervaring.

Een eenvoudig beeld.

Daar schittert de zon in een waterspiegel. Iemand naast mij roept en zegt: zie de zon schijnt, ik betuig het u, welk een glans! Ik antwoord : man gijzelf staat in het volle zonlicht. Moet gij de zon bewijzen uit de tweede hand, uit haar weerspiegeling? Open uw oog, hef het omhoog en zie. Voel, hoe haar verkwikkende

Sluiten