Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar nu één van de twee:

Als de sociaal-democraat dan langs parlementairen weg zijn zaak tracht te redden en daartoe „socialistische" voorstellen doet in de kamers etc., welke worden aangenomen — dan is het geen klassenstaat welke we hebben; dit blijkt dan uit de aanvaarding van de socialistische wenschen.

Of: is de staat wèl „klassenstaat", dan is daarmee tegelijk gezegd, dat hij niet zal geven langs parlementairen weg, wat wezenlijk socialistisch is. Ge moet dan uw socialisme (wat de kern aangaat) wegmoffelen. Staatspensioneering, enz., is dan ook in zichzelf nog niet het socialisme, 't Laat 't privaat-bezit onaangetast. —

Ja, de groote vraag rijst, of door het huidige optreden van de S. D. A. P. 't z.g.n. „klassenbewustzijn" niet nog wordt verscherpt, als n.1. moetende bestaan, en echt natuurlijk.

En of ze niet nog den grondslag onzer tegenwoordige maatschappij (n.1. privaat-bezit) wat komt te bevestigen, doordien ze dapper medearbeidt, om deze maatschappij, dus die van privaat-bezit, beter te maken, en dies het leven te helpen rekken.

Iets, wat op zichzelf goed is; maar hoe dit met het socialisme is te rijmen, mag toch de vraag zijn.

Om dit nog met een voorbeeld toe te lichten, nemen we b.v. de quaestie der arbeiders-pensioneering.

De S. D. A. P. vraagt pensioneering van arbeiders door den Staat. Dat klinkt nu erg van belang, maar waarom vraagt die partij dat niet voor alle kringen en menschen ? Dat ware nog socialistisch; maar nu wordt, door alleen pensioneering voor arbeiders te vragen, het bewustzijn, versterkt, dat we niet allen gelijk zijn; 't onderscheid onder de menschen wordt erkend; niet maar in dien zin, dat men het vindt, maar het wordt bepaaldelijk langs dezen weg versterkt en bevestigd.

Recht op pensioneering toch geeft hier, bij de S. D. A. P., niet het mensch-zijn, maar het arbeider-zijn.

Bij al deze en dergelijke zaken komt nu nog de volgende, niet onbelangrijke overweging.

De S. D. A. P. sluit zich aan, zoo b.v. in haar gemeenteprogram, bij de maatschappij welke zij vindt, d.i. bij die van privaat-bezit; of in haar bewoordingen: de kapitalistische; maar ze tracht in haar manier van hervormen menigwerf te werk te gaan alsof we de socialistische maatschappij reeds hadden. De Staat te willen laten optreden, als waren we reeds in een socialistische samenleving, dat kan niet anders dan verwarring en verergering geven; dat is hervorming „op den kop."

Is de maatschappij werkelijk een kapitalistische, en worden

Sluiten