Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mag komen ; b.v. er worde toegestaan collecte langs de huizen, enz. Zelfs kan ook ondersteuning uit de algem. kas in beslist ernstige en rechtvaardige gevallen overweging verdienen. Men vergete toch in al dergelijke gevallen, niet, dat „arbeid" evengoed een zelfstandig terrein is als „kapitaal" en dat het „kapitaal" steeds zich heeft mogen verheugen in een somtijds al te welwillende hulp van den Staat, terwijl het „terrein van den arbeid" nog maar steeds door o zoovelen (zelfs nog onder onze mannen zijn ze zoo te vinden) wordt verward met „terrein van socialisme." Dit moet uit zijn. 't Is, dat men de beweging op het terrein van den arbeid nog niet genoeg gewoon is, maar recht? recht is hier even zeer, en niet minder, van optreden, als voor bet kapitaal.

Opdat ernstig misverstand worde voorkomen, moet ik bij deze bladzijde met allen nadruk er op wijzen, dat we wel hebben te onderscheiden tusschen arbeidersbeweging en arbeidersbeweging, vakbeweging en vakbeweging. Er is tweeërlei. Er is een revolutionaire en een geoorloofde beweging. Er is een beweging, welke kennelijk ten doel heeft, en het zelfs meermalen reeds heeft uitgesproken, om de ordeningen en grondslagen van den Staat om te keeren, omver te werpen. De vak- de arbeidersbeweging moet daar dienst doen, als middel, niet slechts, zelfs niet in de eerste plaats, om oogenblikkelijke verbetering aan te brengen, maar om het gezag in den Staat te verplaatsen. In de werkstaking van 1903 zagen we dit niet onzeker te voorschijn komen. Dat de Regeering daartegenover ernstig partij kiest is haar hooge roeping. Tegen dergelijk revolutionair pogen zich scherp te zetten, en wetten uit te vaardigen, heeft niets gemeen met aantasting van arbeidersbelangen gelijk de revolutie-mannen valschelijk lasteren. Ons Christelijk ministerie is daarom door de stakingswetten niet een den arbeiders-vijandig ministerie, maar (slechts) een voor de veiligheid en orde van den Staat zorgend ministerie gebleken.

Het valt ons niet moeilijk dit te bewijzen. Reeds eenige jaren geleden, toen tijdens den Boeren-oorlog in Zuid-Afrika, het plan werd geopperd om door staking van de transportarbeiders in de voornaamste havens van Europa, Engeland tot vrede te dwingen, verklaarde Domela Nieuwenbuis zich daar zeer meê ingenomen, maar met de merkwaardige bijverklaring, dat hij zulk een staking zou aanvuren, omdat hij daarin een middel zag om straks aan alle regeeringen de wet te stellen door de stem en den arm van het volk (lees: de arbeiders). — Toen nu in 1903 hier te lande de bekende staking uitbrak, geschiedde dit wederom voor een groot deel

Sluiten