Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

naren aan te stellen en ook om de politieke overweging, dat men door den bestuursambtenaren dit krachtig middel om zich tegenover de inlandsche bevolking zeker prestige te verzekeren, te ontnemen, vreesde, hen bij de vervulling hunner overige werkzaamheden minder gezaghebbend, om niet te zeggen vleugellam, te maken — bleef de politierol, te vergelijken bij de taak van den kantonrechter hier te lande, in handen van leeken. Wat dit zeggen wil bij de vele duizenden kleine zaken, die wekelijks in geheel Indië worden afgehamerd, kan ook een die nooit een voet in de tropen zette, zich gemakkelijk denken. Men stelle zich b. v. voor, dat men voor eene overtreding, waarbij het gaat om vrijheidsberooving (want de inlander, die als regel niet betalen kan, ziet zich ook bij veroordeeling tot een boete meestal voor dit feit gesteld), afhankelijk zoude zijn van de beslissing van een commissaris van politie of „Edelachtbare" zonder juridische kennis. De taak van onze kantonrechters, wier benoeming als zoodanig van erkende juridische bekwaamheid en jarenlange ervaring in lagere rechterlijke functiën afhankelijk wordt gesteld — in handen gelegd van een administratief ambtenaar, een controleur der belastingen of een secretaris der gemeente! Hoe uitstekend deze ambtenaren ook overigens hun taak mogen vervullen — men zou hen a priori, in den regel, niet gaarne voor het rechtersambt in aanmerking brengen.

In Indië is men, zoo van de zijde van het publiek, als van overheidswege sinds lang dezelfde meening toegedaan. Er is heel wat geschreven en geklaagd over het

Sluiten