Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

genaamt, is er een „ongekende" gebleven: naar kranten, bedden, piano's, karpetten, tafellakens, schrijftafels, sigaren, wijn en bier, linnen, gas, lampen of kasten — om slechts eenige bij ons meest alledaagsche zaken te noemen — vraagt gij te vergeefs, zoodra gij buiten de weinige vestigingen der Europeanen, hier en daar langs de kust, gekomen zijt. De huizen zijn over 't algemeen nog even armzalig als ze in primitieve tijden moeten zijn geweest. Comfort ontbreekt hier geheel. Huisraad bepaalt zich tot het strikt noodige. Behalve uit land en vee, staatsie-kleeren, sieraden en (in den grond begraven) zilver bepalen zich de bezittingen der rijken tot meubilair van weinig waarde en steken hunne woonverblijven in ieder opzicht ongunstig af bij die van den burgerstand bij ons. De onreinheid van het linnen en de overvloed van ongedierte zouden het overgroot deel onzer werklieden op de vlucht jagen. Alleen in de grootste steden en voornamelijk daar, waar de bevolking in aanraking komt met Europeanen, hebben deze „voorwereldlijke toestanden" voor vermeerdering van behoeften en zelfs weelde moeten plaats maken. Tegenover de overgroote massa zegt dit niets. En tegenover de eeuwenoude traditie legt deze wijziging der laatste jaren nog slechts bitter weinig gewicht in de schaal. Ook vraagt men zich, met rijke Chineezen in aanraking komend, onwillekeurig af, of de mooie zaken, die zij aan-, om- en bij zich hebben, wel iets hebben uit te staan met een drang naar ^verfraaiing van het leven", die verder gaat dan uiterlijk vertoon.

Om kort te gaan, de geschiedenis van China is er

Sluiten