Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Om nu met deze als goden van lageren rang vereerde geesten der afgestorven ouders en voorouders in gemeenschap te treden, beschikt de familievader ter viering van den eeredienst over een reeks van ritueele formulieren van eeuwenoude overlevering, door de heilige boeken vastgelegd en die, volgens de voorschriften uitgesproken, de geesten dwingen tot luisteren naar wat men te zeggen heeft en tot aanvaarden van de aangeboden offers. Dit ritueel brengt, volgens het „Boek van den Eeredienst" (Kia-Li) het beginsel en het einde des levens met elkaar in betrekking. Deze samengestelde verrichtingen en de uitgesproken heilige formules hebben volgens de oude Chineesche wijzen bovendien de strekking, de natuurlijke aandrift van den mensch naar vrijheid en weerspannigheid te bedwingen. En inderdaad, zij zijn er in geslaagd! Geen godsdienst ter wereld voorzeker kan op zulk een oude en onafgebroken praktijk bogen als die der Chineezen. „Gij moogt geen voet verzetten, geen woord uiten tegen het ritueel!" leerde Confücius zeventien eeuwen geleden en de Chineezen hebben dit woord van hun grooten wetgever maar al te getrouw gevolgd. En niet alleen ten aanzien van den eeredienst zelve — maar bij alle verrichtingen van het leven, bij het verkeer met anderen, bij het binnengaan en het verlaten eener woning, ja zelfs voor het gadeslaan, het ontvangen en uitgeleiden van gasten gold de Heilige Wet als de vraagbaak. Zóózeer zijn bij de Chineezen godsdienst en leven, openbaar zoowel als privaat, samengeweven tot één onverbrekelijk geheel!

Evenmin als de oude beschaving der Grieken en

Sluiten