Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

keurig nagaan van de te leveren zaken is zelfs bij jarenlange bekendheid met den verkooper noodig, zal men zich niet voor alleronaangenaamste „koopjes" zien gesteld.

Het schijnt bij den Chinees niet genoeg te wegen, dat dergelijke oneerlijkheden hem het vertrouwen zijner clientèle ontnemen en bij toekomstige gelegenheden tegen hem zullen zijn. Hij is wellicht bekend met het Arabische spreekwoord: „Als gij mij eens bedriegt is het uwe fout; bedriegt gij me voor een tweede keer dan is het de mijne!" Maar... het is hem blijkbaar te machtig!

Want dit vervalschen van waren schijnt wel een aangeboren trek. Hij past dien toe in de meest ondenkbare gevallen, als een soort sport, ook als het te bereiken voordeel denkbeeldig is. Zoo is in China de indigo, eens een belangrijk handelsartikel voor Europa, daar onverkoopbaar geworden omdat men in China maar niet wilde laten, ze met verfstoffen te vermengen, die aan de hoedanigheid afbreuk deden en den prijs deden dalen, soms ver beneden het bedrag, waarbij de vervalsching nog voordeel bood. Men ging toch met het geknoei door. Toen de indigo der Philippijnen, eens de meest gezochte ter wereld, in handen van Chineezen was gekomen, werd zij spoedig op gelijke wijze in volkomen discrediet gebracht. Haast overal, waar door toevoeging van water of zand kans bestaat, het gewicht te vermeerderen, zonder dat dit dadelijk opvalt, wordt vervalsching toegepast. In balen katoen en dergelijke vindt men herhaaldelijk steenen of stukken ijzer. Hoe de Chineezen „wijn

Sluiten