Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

■enkelen eigen équipage hielden, die er dan nog. gegeven de beperktheid der environs en de korte afstanden „binnen de bebouwde kom" weinig aan hadden) de oogen uitstak. Hij bezat de destijds belangrijke clientèle der oorlogschepen en telkens, wanneer er een onzer bescheiden bodems op de ree lag te schommelen, kon men zeker zijn. van de toko van Kok Kian stapels provisiën en dranken naar het vlakbijgelegen Marinesteigertje te zien pikollen, soms uren achtereen. Kok Kian was niet erg in de gratie, maar Djid Soe\, de andere, die verder om den hoek zijn toko had, gold ons gewoonlijk als model, wanneer wij het aan de kletstafel over de gelijkstelling der Chineezen met Europeanen hadden. We waren het er dan vrijwel eenparig over eens, dat iemand als deze voor een Europeaan niet behoefde onder te doen, waar het gold taal, manieren en algemeene ontwikkeling, voor zoover voor zijn bedrijf noodzakelijk.

Dieper in den Chineeschen Kamp, waar men ondanks de gemengde luchtjes van copra, vogelhuiden, foelie, parelmoerschelpen, koffie, damar, huiden, noten en — niet te vergeten! — gedroogde viscli, toch vaak, overdag althans, een stukje bewegelijk, belangwekkend, opfrisschend leven te zien kreeg — een stadsgedeelte, waar de Europeesche handelaar broederlijk met en naast den Chineeschen handelaar zaken deed, veelal in heerlijk ruime en luchtige kantoren, op Makassar's bevallige ree uitziende — dieper in den Chineeschen Kamp, maar vóór men het laatste deel bereikte, waar geen einde scheen te komen aan Chineesche, Arabische en Makassaarsche miniatuur-zaakjes, alle met hunne

Sluiten