Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dijk, vertoont zich ook groot, het schijnt met het hoofd ten hemel te stooten, doch nader, en het blijkt een nietig ding, ijdele schijn en damp.

Maar vest uw blik op éen dier Bergen,

Met ijs en wintersneeuw gekroond,

Die d'adelaar des hemels tergen,

En zeg mij, hoe hij zich vertoont?

Verheft hij 't hoofd wel op de kimmen,

Als om den Hemel aan te grimmen,

Verbaast hij de oogen die hij trekt?

Schijnt niet veeleer zijn hoogte matig,

Zijn rijzing even zacht als statig,

Zijn luister met een wolk bedekt?

Doch waag het, om hem op te stijgen.

Hoe verder u uw voetstap brengt,

Hoe meer uw matte borst zal hijgen,

Hoe min gij hem bestijgbnar denkt.

In 't eind, na de onvermoeidste poging,

Genaakt gij 't doel van uw beooging:

Zie daar den lang gewenschten top!

Helaas 1 hoe vindt gij u bedrogen!

Hier rijst hij 't steilste naar den hoogen,

Hier ziet gij geen beklimmen op.

Mogen we dit vers niet op Bilderdijk zelf toepassen? Wie overziet zijn reusachtigen arbeid?

Dit doet me tevens denken aan Albert Verwey, die meende ons op den top van den Vondelberg gebracht te hebben, terwijl we nog veel hooger, veel verder moeten, en zelfs zijn meesterwerk, de Trilogie der Zonde nooit hebben beschouwd, zijn Bespiegelingen van Godt en Godtsdienst en andere gedichten geheel onbestudeerd hebben gelaten. Ieder volgend geslacht zal iets nieuws hebben bij te brengen tot de kennis en de waardeering van geesten als Vondel, Rembrandt en Bilderdijk, omdat hun waarachtige kunst uit God geboren is. Zij zeiven zouden niet in allen deele de waarde hunner werken hebben weten aan te geven, gelijk geen enkel waar kunstenaar de waarde zijner kunst volkomen bepalen kan en het genot ervan voor den een paar eeuwen jongeren lezer waarschijnlijk nog grooter is dan voor henzelf, wijl deze hun werk in volkomen objectief licht ziet en het zuiverder proeft; Goethe zeide het, de Faust zal voor de wereld nog heel wat anders zijn dan wat zij voor mij beteekende. Omgekeerd zal een slecht kunstenaar de bespotting niet voelen, die zijn werk voor anderen zal aankleven. Hij blaast zich op met ijdelen waan.

Sluiten