Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Naarmate de deugdelijkheid van het beginsel van arbitrale uitspraak door alle staatslieden meer en meer werd erkend, werd ook de gewoonte meer en meer algemeen om in de verdragen, door hunnen aard daarvoor geschikt, de bepaling op te nemen, dat de uit hunne toepassing voorvloeiende geschillen door arbitrage zouden worden beslist. Ook begon het denkbeeld ingang te vinden om bij algemeen verdrag zich te verbinden alle geschillen, die tusschen twee Staten mochten ontstaan, aan een arbitrale uitspraak te onderwerpen. Bestonden reeds o.a. tusschen Nederland en Portugal overeenkomsten met uitgebreid beding van arbitrage, het eerste voorbeeld van een zoodanig algemeen verdrag is dat tusschen Italië en de Argentijnsche Republiek in het vorige jaar gesloten. Groot-Britannië en de Vereenigde Staten van Amerika hebben in 1897 eveneens een dergelijk verdrag geteekend, dat echter niet in werking is getreden, omdat de Amerikaansche Senaat er zijne goedkeuring aan heeft onthouden- Intusschen begon langzamerhand de overtuiging veld te winnen, dat er naar geslreefd moest worden om de arbitrage als algemeen middel tot oplossing van alle geschillen door nik staten te doen erkennen en aannemen. Ongetwijfeld heelt tot de verspreiding van dit denkbeeld veel bijgedragen de in 1S88 te Parijs gestichte „Union interparlementaire", die uit leden van parlementen van alle landen bestaande, zich ten doel stelt het beginsel te doen zegevieren, dat alle geschillen tusschen Staten door scheidsgerechten moeten worden beslist. De overtuigde voorstanders van dit beginsel hebben op die wijze een vereenigingspunt gevonden, waaruit invloed kan worden uitgeoefend in alle vertegenwoordigende vergaderingen deibeschaafde wereld. Om dit denkbeeld echter te verwezenlijken en daartoe bij gerezen conflict tijdig het uitbreken van den oorlog te voorkomen, was de samenwerking der Regeeringen onontbeerlijk. Een eerste stap in deze richting werd gedaan op het Congres te Parijs in 1856 tot beëindiging van den Krimoorlog bijeengekomen. In de protocollen van dat Congres is eene verklaring opgenomen van de vertegenwoordigers van Frankrijk, Groot-Bitannië, Oostenrijk, Pruisen, Rusland, Sardinië en Turkije, waarbij de wensch werd uitgesproken, dat ingeval van ernstige verdeeldheid tusschen twee Staten, deze alvorens de wapenen op te vatten, een beroep zouden doen, voor zooveel de omstandigheden dit mogelijk maakten, op de* goede diensten (bons offices) van een derde bevriende mogendheid Eene poging der Engelsche Regeering om op grond van deze verklaring in 1870 even voor het uitbreken van den Fransch-Duitschen oorlog, bemiddelend op te treden, leed echter, ten gevolge vooral van den snellen loop. der gebeurtenissen, schipbreuk.

Aan den Keizer van Rusland, Ni colaas II, komt de eer toe van de eerste poging te hebben gedaan om in een Inter-

Sluiten