Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weder wordt gevat terwijl hij de wapens draagt tegen de Regeering, jegens welke hij zich op zijne eer verbonden had, of tegen haar bondgenooten, verliest het recht op de behandeling als krijgsgevangene en kan gerechtelijk vervolgd worden.

Art. 124 van de Amerikaansche Instructie van *24 April 1863 zegt bepaald: „Het verbreken van het woord wordt met den dood gestraft, wanneer de persoon, die het verbrak, weder wordt gevat. Daarom moeten van de op hun woord ontslagen personen door de oorlogvoerenden nauwkeurige lijsten worden opgemaakt."

Art. 204 van het „Code Framjais de justicc militaire pour Varmee de tem van 9 Juni 1857 en art. 262 van het Code de justice militaire pour l armee de vier van 4 Juni 1858 bepalen: „Est putii de mort tout prisonnier de guerre qui, ayant faimé sa parole, est repris les armes a la niain.''

Gelijke bepaling behelst Art. 292 van het Code pénal van 28 November 1868 voor het Italiaansche leger.

Ca Ivo •) en Fiore2) erkennen mede dat in zoodanig geval zelfs de doodstraf kan worden opgelegd.

Art. 75 van het Ontwerp van Wet tot vaststelling van een Wetboek van Militair Strafrecht, ingezonden bij Koninklijke Boodschap van 20 Januari 1898, behelst: ..De militair, die opzettelijk eene met den vijand als zoodanig gesloten overeenkomst wederrechtelijk schendt, kan met den dood gestraft worden."

Wanneer de Regeering van den Staat, tot welken de op zijn eerewoord vrijgelaten officier behoort, met de belofte geen genoegen neemt, is deze verplicht zich weder krijgsgevangen te stellen.

Neemt de vijand hem echter niet meer als krijgsgevangene aan, dan is hij van zijne belofte ontheven en zijn eerewoord gelost (Bluntschli, § 114).

Aan officieren, die zich in 's vijands land in krijgsgevangenschap bevinden, wordt in den regel eene zekere mate van vrijheid verleend. In dat geval moeten zij eene schriftelijke verklaring afleggen, waarbij zij zich op hun eerewoord verbinden eenige bepalingen natekomen.

1) Le droit intern, théorique et pratique, 5de édit., tome IV, p. 201.

2) Nouveau droit intern, public (2de édit.) trad. par Antoine, tome III, p. 180.

Sluiten