Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bij den wapenstilstand van Plesswitz, den 23sten Mei 1813 gesloten tusschen de verbonden Russische en Duitsche legers onder bevel van Generaal Barclay de To 11 y en het leger van Keizer Napoleon, was niet alleen bepaald dat deze tot en met den 3'len Juli werd aangegaan, maar tevens voor nog zes dagen daarenboven, ten einde dien na het afloopen van den termijn op te zeggen. ')

In de Haagsche Vredes-Conferentiën is geen verschil gemaakt tusschen de wapenschorsing en den wapenstilstand. Alles is begrepen onder den algemeenen term „armistice'', wapenstilstand. Dezelfde beginselen gelden dus voor beiden. Toch is er verschil, waarop zoo aanstonds zal worden gewezen. Dat verschil is o. a. geconstateerd door de Londensche Conferentie, in haar protocol van 10 December 1830, waarin zij verklaarde, dat „non seulement 1'armistice mciis la suspension d'armes el lemême, constituent un engagement envers Ie* puissances." Fa lek spreekt in zijn depêches ook van suspension d'ar mes générale.2)

De wapenschorsing (suspension d'armes) heeft ten doel de vijandelijkheden slechts voor korten tijd te doen staken, meesttijds slechts voor enkele uren. Zij geldt niet voor het geheele operatietooneel, soms zelfs niet voor het geheele leger. Hare verbindende kracht kan, naarmate het doel met de wapenschorsing beoogd, tot enkele troepengedeelten, tot eene bepaalde terreinstrook of tot een aangewezen vestingfront beperkt worden. Zij kan door den legercommandant of door den commandant van een legerkorps of van eene voorpostenlinie worden toegestaan.

Vóór Parijs werd aan den Bondskanselier eene wapenschorsing tot het begraven van dooden aangevraagd. Het verzoek werd, wegens gebrek in den vorm, uit politieke overweging geweigerd, doch te kennen gegeven, dat de commandanten der voorpostenliniën, wanneer hun de vraag werd gedaan, zoodanige aanvragen konden toestaan.

Gewoonlijk wordt zij aangevraagd om ongestoord gesneuvelden te begraven of gewonden van het slagveld- op te nemen.

Indien zij kan verleend worden zonder nadeel voor de oorlogsoperatiën, vooral wanneer zij aangevraagd wordt tot menschlievende doeleinden, wordt zij gewoonlijk toegestaan. Kunnen nevenoogmerken, b.v. het doen uitrusten van zeer afgematte troepen, het doen aanvoeren van munitie, het gereedmaken van verdedigingswerken, of het rustig aftrekken uit eene bedreigde stelling, worden ondersteld, dan behoort zij te worden geweigerd.

Bij het beleg van Sebastopol werd, na den grooten uitval, in den nacht van 22 op 23 Maart 1855, door den Generaal

1) Baron Fain, Manuscript de 1813, t. I. Bruxelles, 1825.

2) Zie over dit verschil: L'abbé de Lannoy, page 93, noot, en den Beer Poortugael, 1831. De Tiendaagsehe Veldtocht, 1906, bl. 127.

Sluiten