Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

genoeg om in hoofdzaak hier te worden medegedeeld.

„De bepaling' — staat er — „van de territoriale zee had heel wat moeite in. Allen waren het daarover eens, dat het wenschelijk was daarvoor aan te nemen den regel, die gezegd kan worden tegenwoordig in het internationaal publiek recht te worden gehuldigd, te weten dat de territoriale zee zich uitstrekt drie zeemijlen van 60 in den graad van de kust bij laag water gemeten. Maar de Engelsche gedelegeerden weigerden die bepaling in de ontwerp-conventie op te nemen, indien niet te gelijk de bepaling werd vastgesteld, dat waar de kust baaien of inhammen heeft, en de afstand tusschen de ingangspunten dier baaien minder bedraagt dan 10 zeemijlen, de geheele baai tot de territoriale zee behoort, en de grens van de 3 zeemijlen berekend wordt, aan de buitenzijde van de lijn, die de twee ingangspunten verbindt. Hiertegen verzetten zich de Fransehe gedelegeerden, niet om het stelsel van de tien zeemijlen, hetgeen zij erkenden dat geacht kon worden thans een publiek-rechterlijk beginsel te zijn, maar om de wijze, waarop de opening der baai volgens het Engelsche voorstel zou worden berekend. I)e Fransehe gedelegeerden wilden ook hier het stelsel van het uiterste punt bij laag water in toepassing brengen, waarvan het gevolg was (zou zijn), dat op verschillende plaatsen der Engelsche kust in het Kanaal de ingangspunten der baaien verder dan 10 zeemijlen van elkander zouden liggen, en mitsdien de baaien zelve voor het internationaal verkeer zouden worden geopend.

„Voor de tegenwoordige ontwerp-conventie, regelende de politie op de Noordzee was de vraag tamelijk zonder practisch belang, maar Engeland mocht, zoowel orn het vraagstuk der visscherij tusschen Canada en de Vereenigde Staten, als om bestaande geschillen wegens de interpretatie van Art. 2 van het Keglement door Engeland en Frankrijk op 23 Juni 1843 vastgesteld, ter executie van de Visscherij-conventie van 2 Augustus 1839 het Fransehe standpunt nooit aannemen.

Laatstgenoemde bepalingen toch zijn tegenwoordig nog van kracht tusschen genoemde landen, omdat de la ere conventie van 11 November 1867, welk nooit is ten uitvoer gelegd, in

Sluiten