Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nu was het een soort van kwelling, altp een haar bijkans nog geheel vreemden man tegenover haar te zien!

Om hem niet te krenken, zei ztf, in een toon, die heel niet klonk als een bevel: „Je kunt wel naar je kamer gaan, ik heb op het oogenblik geen werk voor je."

Vincent sloeg bedeesd de oogen op, en vroeg haar als een gunst om i,e mogen blijven, daar zijn meesteres hem misschien kon noodig hebben.

„Dan zal ik wel schellen", antwoordde zij ongeduldig, niet gewoon aan tegenspraak.

„Om te schellen, moet de Barisjna opstaan, en als ik hier wachten mag, behoef ik maar een wenk."

Zij wilde hem nu bevelen heen te gaan, bedacht zich echter en ging een brief schrijven. Met het hoofd over het papier gebogen, kon zij \ incent niet zien, maar een poosje later verried een zacht geschuifel achter haar zijn tegenwoordigheid. Toen zij een blad beschreven had, kwam hij met een vloeidrukker in de hand, voorzichtig de letters drogen.

„Wat begin je nu?" vroeg zy verschrikt.

„Ik dacht, de Barisjna zou moeten opstaan om vloei te halen, nu kan zij verder schryven."

Het kostte Olga moeite haar ergernis te verhelen; zy schreef vooit; doch toen de man bij het eindigen der tweede bladzij, even dienstvaardig hulp bood, legde zij in vertwijfeling de pen neer en vluchtte zij haar slaapkamer binnen, om rustig den brief daar te voltooien.

Den volgenden morgen stond de slede, die zij had laten inspannen om haar vader tegemoet te ryden, voor de deur.

Het had gedooid en glinsterend glad lagen de treden van de groote trap, met grijs-vochtige sneeuw bedekt.

Toen zy, hare handschoen dichtknoopend, een oogwenk in gedachten naar het mooie landschap uitzag, voelde zij zich plotseling, vóór zij zelf goed wist, wat er met haar gebeurde, door een vreemde kracht opgeheven, en — zat zij in de slede, terwijl met rappe, vaardige handen een pelsdeken om haar henen werd gespreid. En, nadat diezelfde stevige handen ook de riemen van het bonten kleed aan den

Sluiten