Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

achterkant der slede bevestigden, hadden, om haar zoo goed mogelijk tegen de koude te beschutten, was zy niet al te vertoornd uitgevallen met de vraag:

„Wat heb je nu weêr gedaan, Vincent?"

„Ik heb de Barisjna gedragen - even maar van de trappen, die glad zijn, de Barisjna had kunnen uitglyden..

Nu werd hy zelf bedremmeld over deze daad, hem kort te voren zoo natuurlijk toegeschenen; een donkere blos kleurde zijn gelaat, en hy trad eenige schreden terug.

„Je moogt mij niet aanraken Vincent. Verstaan ?" klonk het berispend. „Vergiffenis! Barisjna, ik dacht..."

„Je moogt niet denken", wierp z\j hem bits toe. Een wenk aan den koetsier, en zy reed weg.

Ontevreden was zy - over zich zelve. Geheel anders had ztf gehandeld, dan in hare bedoeling lag. „Je moogt niet denken!" Iloe kan men menschen tot zich opheffen en beginnen met hun het denken te verbieden! Had die man, niet eenvoudig gedaan wat zyn besef van dienstvaardigheid hem gebood: zyn meesteres te vrywaren voor een val? En dit was hem nu aangerekend als een fout!

In de verte zag zij haar vader aankomen, met Iwan den staljongen naast hem in de slede, die hij zelf bestuurde.

Toen zij hem bereikt en met den jongen van plaats gewisseld had, vertelde Olga in éen adem alles wat er met haar voorgevallen was sedert de aankomst van den nieuwen bediende.

Graaf Rostowzeff was niet vertoornd op hem, maar lachte om de verlegen uitdrukking op het gezichtje van zijn dochter.

En, thuis gekomen, scheen hy over den gedienstigen jongen man tevreden.

Olga wilde nu iets goed maken, en hierover denkende, riep zij Vincent en vroeg hem:

„Houdt ge van muziek?"

„Zeer veel, Barisjna".

„En je houdt natuurlijk van je vaderland, Polen, niet waar?"

„Polen! myn Polen!" riep hy uit, met een van weanoed trillende stem.

Zy wees hem een plaats, waar hij mocht blijven staan, en begon

Sluiten