Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liet ter markt komt, en allereerst wat keukenzout onder liet voer te strooien. Ze zal zoo'n dorst hebben, na den langen weg voeg ik er aan toe!"

„Ja heer," antwoordt hij eerbiedig, „dan is ze zoo mooi rond en zoo zwaar.

"Ik had hem kunnen ranselen, en wilde er juist meê beginnen toen een paar melksters binnentraden. Nu was het te laat! In de' laatste veertig jaren mogen wij dit nu maar alleen onder vier oogen doen. -- Ellendige wet" —

„Verder!" maande Michaël.

„Toen ik, gisterenmorgen, op weg naar stad, de koe voorbijreed, vond ik dat ze er nog al kranig uitzag. Als zy een goede nachtrust zou hebben genoten, en vanmorgen volop drinken gehad, dan zou er nog wel wat geld uit het beest te slaan zijn, zoo dacht ik tenminste! Maar - de miserabele uitslag van de verkiezing is je bekend. De meeste^ lieeren bleven dien nacht in stad, en begonnen een partij ,macao'.') Ik merkte al te goed, dat zij mij, Mitrofan Saweljewitsj, maar in hun midden duldden, en wanneer ik beginnen wou met een van mijn grappen, dan luisterden zij niet naar my, doch geboden stilte, met het oog, quasi, op het spel. En bij het mengen of coupeeren der kaarten keken zij voortdurend mij op de vingers Ik deed alsof ik niets bespeurde, verkropte intusschen hoe langer hoe meer mijn woede, - en koelde ze met Rijnwijn, die nog al goed was. Daarom werd het wat laat, en stond ik vanmorgen met

zwaren hoofdpijn op. Toen ik aan de markt kwam, waren er de andere

heeren reeds.

Ik zag een persoon met Kostia praten, doch kon hem niet herkennen, daar de vele boeren niet voor mij plaats maakten, en ik dus over hun hoofden en tusschen hun gestalten heen moest zien. De kooper was met een soort van ,starost', zij bekeken de bruine overal, voelden haar ribben, streken langs het vel, en bogen zich over de hoornen.

„Xu schuif ik heel voorzichtig, langzaam nader. Kostia, in druk gesprek gewikkeld, ziet mij niet aankomen. Opeens sta ik achter

*) Hazardspel.

6

Sluiten