Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gestalte en ver uitgrijpenden draf, overal in den omtrek, bewondering wekte. Van goud schenen de manen, waarvan een weerspannige kleine vlok afhing, tusschen de vurige oogen, met het tintelend roode puntje in de hoeken.

En het was haar, als moest zij het paard dien morgen nog meer dan anders streelen en liefkoozen, terwijl zij geduldig ook toeliet, dat het aan de met bont omzoomde schoenen knabbelde.

Zou het mogelijk wezen, dat haar vader's vermoeden bewaarheid werd ? ...

Onwillekeurig vulden zich haar oogen met tranen, en toen zij ze afwischte, trok het mooie dier met kleine rukjes haar den zakdoek van het gelaat weg. Maar Vasili, die ondertusschen binnen was gekomen, voegde zich bij haar, en vroeg op bedrukten toon, of zij alles wist ?

„Ja," antwoordde zij, „maar je hebt je plicht gedaan, je hebt niet anders gehandeld, dan je hadt moeten doen..." En nu streken zij samen over den hals van het paard, het kleine, blanke vrouwenhandje en de verweerde, grove, bruine hand van den koetsier. Gmziende, bemerkten zij Iwan Petrowitsch, die zoo diep voor zijn meesteres boog, dat geen enkele trek van zijn gelaat was te onderscheiden.

Buiten gekomen, zag Olga haar vader, die met den starost afmetingen maakte voor een nieuw te bouwen schuur. Zij wenkte hem, tot haar in den stal te gaan, doch hij schudde veelzeggend van neen! Het scheen haar toe, dat hij een ontmoeting met den jongen stalknecht vooralsnog wilde vermijden. Hij, haar vader, bevreesd voor niets of niemand !

Onmogelijk kon zij begrijpen, dat Graaf Rostowzeff niet een mensch ontweek, doch een schaduw, uit het verleden komende, na warm, zonnig blij licht, en dat hij wilde mijden, alles wat betrekking had op die dagen...

„Liefhebben en vertrouwen," herhaalde zij, terwijl zij, zich bij de beide mannen voegende, haar vader opmerkzaam aanzag.

„Liefhebben en vertrouwen, altijd — tot aan het Einde..."

Sluiten