Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ze zijn er om ons te dienen, naar onze wenschen, zoo ook het volk!" antwoordde Sawadsky, zijn rol van zachtmoedige vergetend. „Het is onverstandig, daarvan niet zooveel mogelijk partij te trekken." Dit met een blik op Wadiem Alexandrowitsj. „Geloof mij, medelijden voor mensch en dier," vervolgde hij op schier vaderlijken toon, „is een uiting, aan ziekelijke naturen eigen, of het behoort in de boeken, doch het is onverstandig, zich door dit gevoel in het practische leven te laten leiden."

„Zoooo?" kwam Olga in langgerekten toon van verachting en verwondering, en zij mat hem met fonkelende oogen.

„Zoooo?" herhaalde zij, terwijl haar van minachting trillende lip meer sprak dan vele woorden.

Mitrofan Saweljewitsj schoof op zijn stoel onrustig heen en weer. Hij gevoelde zich niets op zijn gemak. De jas, voor deze gelegenheid van z\jn zoon geleend, was hem op eenige plaatsen te nauw, op andere te ruim, en vormde, evenals zijn inwoner, een groot contrast met de eenvoudige, doch smaakvolle kleeding van den heer des huizes. Zyn halsboord straalde niet van lelieblanke reinheid, de manchetten, die onder de uitgerafelde mouwen te voorschijn kwamen evenmin, en ofschoon hij reeds te voren in het gesprek met Wadiem Alexandrowitsj meer dan eens het onderspit had moeten delven, toch spande dit jonge meisje de kroon boven alles door haar aan onbeleefdheid grenzende openhartigheid.

„Wacht maar!" dacht hy. „Wij zullen je wel krijgen, wanneer wij je maar eenmaal bij ons te Sergejewka hebben. Daar zal je wel een toontje lager zingen, of ik heet niet Mitrofan Saweljewitsj Sawadsky!

„Het doet uw hart eer aan, Olga Wadima, aldus te spreken, huichelde hij, overluid. „Niet een ieder die mij aandurft. Wadiem Alexandrowitsj, je hebt eer van je dochter."

Giaaf Rostowzeff maakte onwillekeurig een afwerende beweging. Zijn kind scheen bezoedeld door te worden geprezen door dien huichelaar, doch daar Vincent verscheen om te melden dat het avondmaal gereed was, bleef hem een antwoord bespaard.

Olga Wadima vermeed den arm te zien, dien Mitrofan Saweljewitsj haar wilde aanbieden, en ging de beide heeren naar de eetzaal vóór.

Bij het heldere tafellicht merkte het meisje hoe ternedergeslagen

Sluiten