Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan zal ik gaan. Geef mij een stukje brood, een dronk water, heer,

ik kan niet meer!"

„Dan had je die domme streken maar niet moeten uithalen", zei deze, en hij wendde zich van haar af.

Doch z\j trad op haar zoon toe, en streelde hem over het verhitte gelaat, zooals zy vroeger zoo menigmaal had gedaan, toen hy nog een kind was, en hy, van spelen moede, tot haar kwam...

„Laat mij niet zoo henengaan, Iwan!" sprak met droeve stem. „Ik ben je moeder, kind, mag ik niet voor een paar uur, je kamer deelen ? Ik vraag niets dan wat stroo, om op te liggen, ik ben zoo moe!"

Iets van begrijpen en medelijden drong door tot zijn verhitte hersenen... Toen vatte hij haar bij den arm, en terwijl zij het was, die hem steunde, bracht hij haar in een donkere ruimte, die hem zelf tot slaapplaats diende. Hierheen sleepte hij vloekend eenig stroo uit den pakkelder, gaf haar oud roggebrood en wat water en strompelde toen weer naar zyn meester, die op hem wachtte met drank en spel!

En zyn moeder zond een gebed op tot God, dat niets was dan een traan, ten groote alles overstelpende moedertraan —

Daarop zonk zy neder op het stroo, at en dronk en sluimerde in.

Laat in den morgen trad Iwan het hok binnen, viel gekleed op zijn bed, en sliep ronkend in.

Doch na een paar uren werd zijn rust gestoord door kreten en vreemdklinkende, onsamenhangende klanken, uitgestooten in zijn nabijheid.

Hij luisterde aandachtig met gesloten oogen en bonzende slapen. Een vaag bewustzijn van het voorgevallene, dien nacht, doemde op in zijn brein:

„O, ja - moeder" - sprak hij onverschillig op halfluiden toon. „Ik wou dat ze maar zweeg, mijn hoofd berst!"

Maar de kreten werden luider. Soms scheen het hem toe als gilde zij van angst, dan was het of zij iets smeekte aan iemand, voor wien zij geknield lag. En zij noemde namen. Namen van menschen en plaatsen.

Nu werd hy werkelijk bang, niet omdat het hem eenige smart zou veroorzaken als zyn moeder ziek werd, doch hy dacht dat het

Sluiten