Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik zal hem niet overhalen, en terug gaan naar mijn huisje. Ik zal u niet meer lastig vallen. Dank voor het brood en den wijn — en ... het bed", vervolgde zij, terwij] haar oog op den bos stroo viel, waarop zij dien nacht gelegen had.

Hij wierp een dreigenden blik op haar, en beet haar toe:

„Pas op!"

Toen wist zij dat die man haar had bedrogen.

In een toestand van half waken en droomen tevens kwam zij buiten in den avondlucht. Aan de weinige boeren, die zij ontmoette, vroeg zij waar Iwan zich bevond, doch niet een vermocht haar hierop antwoord te geven. Z\j wilde hem niets zeggen, geen enkel verwijt zelfs doen, maar hem even zien — omdat hij was haar zoon!

Doch zg wist niet, dat diens meester goede maatregelen had genomen, en Iwan in z\jn eigen vertrek vasthield, hem toedienende hetgeen hij verlangde, verhalend onkuische anecdotes.

En zijn verlangen zijn moeder te zien, wier verwijten hij vreesde, was niet groot, hy had het goed, en liet zich medesleepen.

Maar zy strompelde verder en begon den langen, eenzamen tocht naar hare hoeve, loopende den tweeden nacht nu.

Éénmaal ontsnapte haar den kreet:

„Dus voor niets! — Alles, alles voor niets!"

Maar dan, als beschaamd over haar wankelmoedigheid, liet zij er op volgen:

„De Heer is genadig, Hij zal mijn kind aan zijn moeder weergeven !"

„Doch myn zoon moet spoedig komen, ik ben zoo oud — zoo vreemd"...

En z\j wist niet dat zelfs een God van Liefde en Barmhartigheid niet altyd de gebeden, eener moeder zelfs, kan vervullen. Omdat Zijn doelwit te hoog, te onafzienbaar is, Zijn wegen te ondoorgrondelijk zyn, om door menschen te worden begrepen.

Den hierop volgenden avond kwam zij eerst aan haar woning. Maar geen van hen, die haar kort te voren hadden gezien, herkende in die wankelende vrouw met de verwilderde oogen de oude Agaffia!

En zij riep alle mannen, die zij ontmoette, aan met „Satan!", den

Sluiten