Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vermoeden, het noodlot tegenhield — en van haar vader afwendde — vooralsnog...

En toch kwam het nader!

Op een morgen reed zij hem, zelve de vurige ponies besturend, rakelings voorby. Haar jong gezichtje stralend van levensvreugd! Zonnelicht en duisternis kruisten elkander voor een wijle.

Hij ontblootte deemoedig het hoofd, zij groette terug met een lichte opheffing van de zweep, toen rolde het wagentje verder, het frissche, jonge leven met zich voerend.

Nu begaf Sawadsky zich ijlings naar zijn woning en berichtte zyn' zoon, dat hy over een paar uren naar ,Nicolskoé' zou ryden, hetgeen door dezen met een onverschillig schouderophalen werd aangehoord.

Toen hij voor het heerenhuis stil hield, meldde men hem, dat Graaf Rostowzeff' afwezig was, doch dat hij ieder oogenblik zou kunnen terugkeeren, daarom besloot Mitrofan Saweljewitsj hem af te wachten.

Doch de heer des huizes verscheen niet voor den maaltijd, waaraan Sawadsky alle eer bewees, maar toen deze was afgeloopen geleken hem de uren, die hij sleet, eindeloos.

Hij vermeed ditmaal liqueur te drinken, ofschoon Boris hem van alles aanbood, en vergenoegde zich met eenige glazen Bordeaux. Want de woorden, welke hij dien avond zou spreken, moesten omgeven zijn door den stralenkrans van eigen vernuft alleen, zonder de bedwelming van geestrijk vocht.

Eerst tegen donker kondigde vlug hoefgetrappel aan, dat Wadiem Alexandrowitsj was thuisgekomen, en zeer ontstemde het hem, van Boris te hooren, welke onaangename gast hem binnen wachtte!

Het is goed, dat Olga Wadima naar het feest in de stad is gereden en zeer laat terug zal komen, dacht hij, terwijl hij de deur van zgn studeervertrek opende.

Mitrofan Saweljewitsj zat met den rug naar de deur gekeerd en hield een courant, waarin hij niet las, in de zenuwachtig trillende vingers.

Nu wendde hij het hoofd om en stak, met overdreven hartelijkheid, beide handen naar Graaf Rostowzefl' uit.

Sluiten