Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

triomf." En zonder den verbluften Mitrofan Saweljewitsj nog met een blik te verwaardigen, was hij heengegaan, zooals hij gekomen was, in stormpas en den hoed op het hoofd!

En nu was die man hier, in de nabpeid van zijn slachtoffer!

Maar zijn gedachtengang werd onderbroken, want Wadiem naderde het jonge meisje en vroeg haar, of de plechtigheid een begin kon nemen. En zij overzag de verschillende groepen, knikte dan van ja.

Op een teeken openden de bedienden de deur der groote zaal en geheel alleen, gevolgd door Wadiem, trad zij binnen. Toen ook de aanwezigen achter hen hadden plaats genomen, begon de korte lijkdienst, afgewisseld door gezang en gebed.

En terwijl de hoofden zich bogen, dacht Michaël Sawadsky aan geheel iets anders, dan aan de vrome woorden, klinkend door de ruimte.

Een gevoel van gekwetste ijdelheid had zich van hem meester gemaakt, toen Olga Wadima daar alleen naar voren was getreden, op den voet gevolgd door Wadiem.

Die plaats behoorde hem toe, hem, Michaël. Had zijn vader hem niet verzekerd, dat nu niets meer bij machte was, het huwlijk te verhinderen? Zelden dacht hij na, doch geschiedde het, en wel voornamelijk wanneer het geld betrof, dan deed hij het met stoïcijnsche volhaiding! En hij had op het punt gestaan, om vooruit te dringen en haai zijn arm aan te bieden, maar een veelzeggende blik van zijn vader verbood hem dit.

Mitiofan Saweljewitsj vreesde, temidden van zoovelen die hem niet goed gezind waren, een conflict, dat hem verder van het te bereiken doel zou afbrengen, dan hij wilde, en hij voelde zich onrustig onder de oogen van den geneesheer, die hem overal schonen te vervolgen.

Michaël Sawadsky werd in zijn overpeinzing gestoord door den aanblik zijner omgeving. Allen hadden zich op de knieën geworpen en baden het laatste gebed voor den bewoner van het huis, en ook hij knielde neder.

Een geschuifel van voetstappen verkondigde hem, dat de dienst was afgeloopen en nu naderden eenige der oudste en trouwste

Sluiten