Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vrienden de baar. Wadiem, als eenige bloedverwant, schreed vooraan en plaatste zich aan het hoofdeinde, de andere heeren schaarden zich om hem heen.

En op een nauwelijks hoorbaar teeken, bogen zij de schouders, een forsch opstuwen, en met zachten, behoedzamen tred droegen zij allen hun gestorven vriend uit de zaal.

Zoo schreden de levenden, dragende hun doode, met 't besef, dat ook éénmaal zijzelven, door eenige dierzelfde handen zouden worden weggevoerd — in kort — in lang.

Zoo bereikte de rouwstoet het balcon, dat, getooid met bloem en blad, glinsterde in het zonnelicht.

Olga Wadima vooraan, alleen, aan haar voeten de dichtopeengeschoolde menigte. En toen de kist, getorst door vriendenhanden, zichtbaar werd, verstomde het reeds zoo zachte stemmengegons, terwijl allen het hoofd ontblootten.

Nu traden de dragers even ter zijde en kon het volk weder zien naar het jonge meisje in haar rouwkleed met den langen, zwarten sluier. En niet een van die honderden bewoog zich.

Zij voelde, te zullen wankelen, doch haar aandoening overmeesterend, groette zij het bedroefd volk, dien morgen nog haar volk, den anderen dag niet meer.

Toen begon het gezang, terwijl de vrienden van Graaf Rostowzeff de kist voorzichtig plaatsten op den wagen, die, omringd van zwart en kransen, daarna langzaam voortbewogen werd door de dravers van den doode.

Vasili reed voor de allerlaatste maal, zijn meester; Boris uil Vincent hielden elk een der vurige dieren bij de teugels.

Michaél Sawadsky kwam nu aan de zijde van Olga Wadima, om haar den arm aan te bieden, want zijn vader zat in een der vertrekken van het huis, en dronk eenige glazen liqueur, om zich voor den tocht te sterken! Doch Wadiem sprak beleefd, maar op een toon van gezag:

„Dit is mijn plaats; mijn nichtje zal met mij gaan."

Uit de oogen van den ander flitste een toornige blik, en toen het meisje haar arm legde in dien van den jongeling, verhoogde zij Michaél's drift! Beide mannen maten elkander, zwijgend, trotsch.

Sluiten