Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijk van hun heer op de schouders, en droegen het by de geopende groeve, waar de priester hen reeds wachtte.

Wadiem geleidde het jonge meisje, naar de bank, waar zij zoo menigmaal had neergezeten, en zij sloeg een blik in het graf vol groen en bloemen.

„Dank je, spiak zij, dankbaar tot hem opziende, „dat is jouw werk!"

Dicht opeengedrongen, het hoofd ontbloot, stonden de vrienden van Graaf Rostowzeff, en achter hen smolt een bijkans onafzienbare menschenmassa ineen met den hemel, de donkere dennen, en de wazige heuvelen rondom!

En toen de priester gesproken had, afgewisseld door gezang en gebed, trad een der oudste gemeenteleden naar voren en weidde in vele bewoordingen uit, over de rechtschapenheid en de goedheid van den overleden meester - en wederom klonken liederen en werden gebeden gepreveld. Toen spraken eenigen der heeren, en' zoo ging het voort, gedurende een paar uur, en Olga Wadima moest de marteling doorstaan. Ten laatste hoorde zij niets meer dan di oomstemmen, hoorde, wetend slechts dat éene, dat zij stond aan en geopend graf.

„Wees kort! Maak het kort,' schenen de droeve oogen, en de halfgeopende lippen te smeeken; dan — toen de zon ter ruste neeg, en de omstanders, evenals zij, huiverden van koude en van het lied aan den dood, door verschillende stemmen herhaald, toen was het gedaan.

Xu nadeide de geestelijke het geopende graf, en spreidde zegenend er de handen over uit.

Olga Wadima stond op, en trad eenige schreden naderbij, en zij zag hoe eenige mannen touwen, met zwart omwonden, slingerden om de kist, die langzaam dieper zonk. Een doffe stoot, toen was alles stil.

En andermaal boog de geestelijke zich over den kuil, en een schop ten halve vullende met het verschgedolven zand, wierp hij drie losse schepjes naar beneden, in de groeve.

En hij sprak:

„Uit stof zijt gij verrezen, tot stof zult gij wederkeeren."

Sluiten