Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Voor mjjn part - sterf!" bromt hij tusschen de tanden en begeeft zich naar zijn vader, die aan eenige jagers de goede hoédanigheden opsomt van zijn paard.

En Olga Wadima zag hem wreed ....

Geheel als in tegenstelling met do voorgaande signalen, klinken de toonen, huiswaarts roepend - langgerekt - en vreemd.

Het is of een groot, stilzwijgend medelijden allen bezielt voor de verloofde van dien man. En tevens schijnt er op aller gelaat een trek van sombere aanklacht tegen liet noodlot te spelen.

Middernacht... Allen hebben ,Nicolskoé' verlaten, het is wederom stil in het huis, terwijl in de stallen het gewonde paard ligt. en zorgvuldig wordt verpleegd.

En huiverend spreekt Olga Wadima tot den jongen man, die haar spoedig voor langen tijd gaat verlaten.

„Toen ik Michaël Sawadsky dat paard zag martelen, zag ik opeens mijzelve ....

Het was mijn ,zijn', dat daar ter aarde uitgestrekt, lag zwoegend en gewond door hèm."

„Dappei zijn, niet wankelen, Olgienka!" klinkt vriendelijk, ernstig, zijn raad, schoon hij weet, dat ook dezelfde gedachte hem dien namiddag heeft bestormd!

„Niet wankelen, nietwaar?" En moede strijkt haar hand over het bleeke voorhoofd.

Sluiten