Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Nu moet ge je eens even voorstellen, Kathienka, dat ik niet tot

je spreek als meesteres, maar zooals de eene vrouw het tot de andere doet."

Het bevende meisje boog efkens het hoofd.

„En nu ik je dit gezegd heb, vraag ik je, of je geen vertrouwen in mij kunt stellen, zooals je het in je zuster zoudt doen ?"

Geen antwoord.

„Je moeder is gestorven, anders zou ik je tot haar laten gaan

en de zoons kunnen sommige dingen misschien beter aan hun vader zeggen, dan aan een dokter.

„Kun je nu je ,zuster' niet vertrouwen? Is hetgeen ik vraae zoo moeilijk, Kathienka?"

LaafJT! Ve6lple Sl6Cht' V6el te ge"ng! Ik verdien het niet! miJ Saan Barisjna, ik bid u, zend mij weg!"

,jH ZUlt Je ZUSter van dit inblik wenscht het.

Als jij me dan niets te zeggen hebt, zal ik het doen in jouw plaats: ie mij aan, Kathienka, je moet moeder worden!"

Een hevig gesnik volgde op deze woorden, doch zij gilde • Neen. neen, ik zweer..." J s ' »1>een'

„Stil!" sprak nu Olga Wadima gebiedend, „zweer niet! De tijd zal ons moeten leeren of je er het recht toe hebt, nu. Ik weet

ZÜ °P ZaCht6n' liefder«ken toon, „maar ik vermoed heel, heel droevigs, daarom wilde ik zoo gaarne, dat je oprecht jegens mij waart, dan konden wij samen overleggen, hoe te handelen in de toekomst!"

„Laat mij heengaan !" smeekte het meisje, „ver, ver hier vandaan waai niemand weet wie Kathienka was!"

„En dan ?..."

„Dan . . weet ik niet, Barisjna. Ik weet niet wat er met mij gebeuien zal, maar ik kan hier niet blyven!"

Als ik een klein kindje zie vallen, dan raap ik het op, en als het zich bezeerd heeft, tracht ik het te troosten. En als een mij onbekende vrouw gevallen is, en ik weet dat ik haar helpen kan, an beui ik haar op, en handel volgens de ingeving van mijn hart. oo je nu niet, dat ik meer zou doen voor jou, die ik ken, en

18

Sluiten