Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dan vraagt hy met heesche stem :

„Is het waar Moeder ? Het is dus waar

Zij neigt het hoofd. Hier is geen twijfelen mogelijk, hij weet alles en is gekomen om de bevestiging te hooren uit haar mond. „Kan mijn zoon aan zijne moeder vergiffenis schenken ?" stamelt zij. „Heeft dat kind dan een recht tot oordeelen over de vrouw die in haar moederplichten niet te kort schoot, ofschoon hij smachtte naar meer? Maar nu is de tijd gekomen, dat hij haar heeft leeren begrijpen.

„Zij kon haar zonde niet liefkoozen, niet streelen ... Doch het kind wist dit niet. Dat is het..

Zij durft hem niet zien in het gelaat van leed, durft z\jn hand niet giijpen, doch zij drinkt zijn woorden sidderend in.

„]Seen, het kind wist dit niet" gaat hij voort, terwijl zijn stem allengs krachtiger wordt. Maar de zoon van Wadiem Rostowzeff had het moeten weten sinds den dag datOlga Wadima voor hem verscheen!"

Hij neemt het gebogen hoofd aan zijn knieën in de handen, en dwingt haar blikken de zijnen te ontmoeten. „Moeder, waarom, waarom zeidet ge mij niets?"

„Ik durfde niet, vergeef mij Wadiem!"

„En omdat gij den moed niet hadt te spreken, is het onheil geschied, zoo onherroepelijk in zijn vernietigende kracht, dat zelfs God er niets meer aan kan verhinderen...

„Luister, moeder, de broeder en zuster hebben elkander lief!" „Wadiem!" steunt zij nauw hoorbaar.

„De broeder en zuster beminnen elkander" herhaalt hy met toonlooze stem. „En zij wisten niet. Zij lieten zich dragen, steunende op elkander, door mooie levenskracht; zij hadden die noodig, want het meisje behoorde een ander toe! Maar zjj werd vrij, zou den man harer liefde künnen toebehooren — en nu moet hij haar verlaten, omdat hij haar broeder is. Wat hebt ge jegens dat arme kind misdaan, moeder!"

„Vergeving!" smeekt zij hem nogmaals.

„Ik heb niets te vergeven, mag niet oordeelen, ik spreek alleen van het vreeselijke dat is geschied. Ge zijt mijn moeder, dit zegt alles." En met dankbare oogen ziet de geknielde vrouw nu tot hem op.

Sluiten