Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik zoek haar niet." Iets zegevierends scheen in haar stem door te klinken.

„Maar dan ? Olga - vergif? . . .

„Ja."

Vermocht hij nu nog te waken ?

Hij knielde bij haar neder en nam hare hand, die hij liefkoosde.

„Geef het mü", smeekte zijn stem, die streelde.

„Spreek niet zoo!" sprak zij heftig en trok hare hand weg. „Niet stieelen, Wadiem, noch in stem, noch in gebaar. Veracht mij."

Maar hij schudde droevig neen, en greep wederom naar de kleine koude hand.

Toen zag hij haar lang aan, en zijn oogen fonkelden in de hare... Niet met den blik van een man, die liefheeft eene vrouw, doch als een broeder, die ziet, dat zijn zuster gaat sterven

„Kindje, niet verachten, ik heb daartoe allerminst het recht, maar ik heb je iets te zeggen. Toen het vreeselijke over ons kwam| dacht ook ik aan een daad, gelijk aan die van je zelve. Ik' wilde naar Afrika gaan, mij blootstellen, zooals velen met mij, en wellicht zou door een vijandelijk schot een boerenstrijder zijn

gespaard gebleven. Maar ik deed het niet, want ik dacht

aan God, en ik had mijne moeder. En ook meende ik, dat jij dan geheel eenzaam zoudt achterblijven, en dan niemand, niemand meer zou hebben die je begreep en steunde. Want je bent zoo zwak en afgemat, kind, en je hebt behoefte aan een broeder! Indien God mij van je weg nam, moest gij je weg alleen bewandelen, maar ik zelf mocht je niet eenzaam achterlaten door een daad van mijne hand. Toen leefde ik voort in mijn leed - met den dood in mij. Weten wij het dan, of niet het leven dood, en deze leven is ?.... Kun je niet, wat ik deed voor jou, óok doen om mijnentwil?"

„ïseen , klonk het byna hard van haar lippen.

„Ik meende eveneens", vervolgde hij, als had zij niet gesproken, „dat wij, ofschoon op aarde gescheiden door het onherroepelijke, Hiei boven, waar het al zich oplost in schoone droomen, een vereeniging denkbaar ware, voor onze ziel, en dat heiliger, grootscher banden zich om ons zouden strengelen. Ik wist niet dat het hiernamaals thans een woord voor je is geworden, zonder klank ....

Sluiten