Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan hevige hoofdpijnen en ovcrgroote vermoeienis ten prooi is geweest, gepaard aan een gevoel van ziek zijn, heeft het bed gehouden. Hij wilde voor zich zelf van geen rust nemen hooren, nu daar zoovelen waren om hem heen, die behoefte hadden aan zijn leiding en steun. Doch de beide geneesheeren hebben het verlangd, en de oude dokter van de familie Rostowzeff heeft het teere plekje in zijn hart getroffen, door hem in de allereerste plaats te wijzen op den plicht jegens zijn moeder, en hem van Olga Wadima te spieken. Toen is, bij het bespeuren der hem bekende ziekteverschijnselen, de gedachte bij hem opgekomen, dat ook hij zou kunnen sterven. Zijne Moeder! Indien zij dan eens niet bij hem kon zijn in de laatste ure, omdat op ,Popasnaja' niemand wist, waar zij zich bevond ?

En zich tot den ouden, beproefden vriend wendend, wetend aan welk edel menschenhart hij het geheim toevertrouwde, heeft hij hem den naam van het klooster genoemd. Zonder den lijder iets omtrent zijn genomen besluit medetedeelen, heeft deze een haastig bericht daarheen gezonden, want hij wist, dat, alvorens het dringend telegram tot in de eenzame kloostermuren zou kunnen doordringen, de moeder zich nochtans zou moeten haasten, wilde zij haar kind niet alreeds geheel buiten kennis vinden .... En ook het verlaten jonge meisje te ,Nicolskoé' zal het weten wanneer zij komen moet!

Op den avond van den achtsten dag, toen Boris, zooals gewoonlijk de tengere gestalte zag wachten aan de kromming van den weg, biggelden groote tranen over zijn gelaat. Met zelfbeheersching dwingt hij zich, de zweep naar omlaag te houden, hij zou zoo gaarne anders willen! ... en plotseling herinnert hij zich, dat ook hij het was, die eenigen tijd geleden, op dien noodlottigen avond, zijn jeugdige meesteres aldus tegemoet moest rijden, om haar de droeve woorden toe te roepen: De Barien is ziek en er is om den dokter gezonden.

Maar zij heeft gezien. Hijgend staat zij naast het paard. „De Barien is ziek, nietwaar?"

En als hij het hoofd stil voorover laat zinken, begrijpt zij.

„Dat ik nu niet naar hem toe mag gaan, om voor hem te kunnen zorgen! Dat ik hier in die vreeselijke onzekerheid moet blijven!"

Sluiten