Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

samenwonen. — Veel later eeret kwelt hem de schande. Als hy verzadigd is van zijn schoone Madeleine, en het vroeg leelyk- en oud-worden van de prostitué ontbindt zich onder zy'n gretige wellust-oogen, dan rilt hij van zijn groote-stads-bloem, en zy'n elegie fluit een straatjongens-deun. — Hy wil van haar af, naar zyn moeder terug — z'n vader is inmiddels gestorven — maar Madeleine klit zich vast aan haar vrije liefde. Ze

hebben een kind, en in naam van dat kind de rest

begrijpt ge. Hy blijft, maar hy verwaarloost haar op ergerlijke wijze. Ze hebben echter een kind en dat vooral bindt hem nog aan z'n huis. — Madeleine ondergaat met hevige smart de verwaarloozing. Toch blyft haar liefde voor den wellustigen knaap rein. Voorstel van een vriend René's slaat zy met opera-achtige melodramatische verontwaardiging van de hand, als was zü een Beatrice.

In plaats van geroerd te worden door haar bovenin enschelyke trouw, voelt Eené zich rampzalig in den druk. Het kind!.. Het kind! Maar ook jammer en dramatisch ! Het kind kwynt en gaat sterven. René voelt zich verlicht. Nu kan hy ook van Madeleine af. Plots kermt het kind op z'n doodsbed.... Papa moet bij moeder blijven. — Ja, er zyn geen kinderen meer tegenwoordig. Ze voelen zelfs op hun sterfbed wat een jong en nog onbeholpen romanschrijver noodig heeft om aan een dramatisch einde te komen. — Papa ontroert door den eisch van het stervende kind, blijft weer.

Sluiten