Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

II.

Helaas! 't is in Lauer's boek gebleven by pogingen. En juist, wyl deze jonge schryver van een dichterlijke en fijngevoelige natuur is, wil ik hem precies zeggen waarop het staat, en waarom zyn eersteling mislukt werk móést zyn.

Allereerst dan de stijl.

Deze is door en door rhetorisch en heel dikwyls van

een groote machteloosheid en beeldspraak-valschheid.

Ik zal verschillende voorbeelden aanhalen. — Spatieering is overal van mij

Toen de zon, koesterend en verkwikkend de door winter verstijfde natuur,haar gulden stralen ter aarde zond, de vogelkens met hun donzen plunje de broze jongen beschutten, boomen en struweelen hun k no pj e s on tpl ooiden en praalden in nieuwe kleedij (volgt een vrijgoede, beeldende tusschenzin) toen gevoelde zij, Madeleine, dat ze moeder moest worden, dat daar, onder heur hart een leven te ademen begon, gesproten uit hun beider, waarachtige liefde.

Dit:

Het meisje leed....! Doch kinderen, wen zij lijden aan ziele, zoo zwijgen zij en weenen niet. (Wil zeggen dat Mimi merkt' dat vader van moeder wil wegloopen. Q.).

Dit:

Hoe was daar geknaagd aan woningen en lieden door den niets ontzienden tand des tijds!

Dit:

De vroegere wonde, het verlangen naar huis, slechts met

Sluiten