Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar men doet niet wat men wil, men doet wat men kan De arbeiders hadden geen keus. Het dreigement der gecombineerde werkstaking was het beste verweermiddel tegen de dwangwet en werd niet zonder succes gebruikt Dank zjj de dreigende houding der arbeiders (natuurlijk speelden ook andere politieke overwegingen mee) ging de regeering een stap terug en de algemeene vakbeweging ontkwam den schrik. Bleef over: de spoorwegmannen

Natuurlijk wettigde de ontrecliting der spoorwegarbeiders een spoorwegstaking als maatregel hetzij van protest, hetzij van verweer volkomen, maar deze was intusschen te gevaarlijk geworden. De staatsmacht, het grootkapitalisme en de kerk hadden twee volle maanden lang al hun krachten, in het openbaar en in 't verborgen, tegen de spoorwegorganisatie geconcentreerd. Uiterlijk onbeschadigd, tras zij innerlijk ondermijnd. Terugtrekken was nu een eisch van goede taktiek geweest, maar de terugtocht was buitengewoon moeielijk en mocht wetf plaats hebben vóór het allerlaatste moment, n.l. wanneer duidelijk bleek, dat bij een dreigende houding niets meer was te winnen. Einde Maart scheen dit moment nog niet gekomen, men dacht nog 6 weken tijd te hebben, men hoopte op voorafgaan der enquête aan de beliandeling der wet. Daar overrompelde de regeerin^ de arbeiders, schond het reglement van orde en maakte aanstalten de wetten in de „stille week er door te jagen."

•1 £eioor mij onderstreepte woorden bevestigen volkomen wat ik 17 Maart en daarna schreef: „Terugtrekken was nu een eisch van goede taktiek geweest" — ja; maar hoe kan men begin April cle menschen bewegen tot terugtrekken, als men einde Maart zelfs opkomt tegen een poging, om hen de noodzakelijkheid daarvan onder zekere voorwaarden voor te houden? Overigens komt ook hier te voorschijn het argument, dat ik bij Gorter zoo heb afgekeurd: de staking als dreigement. De regeering heeft zich aan dat dreigement niet gestoord; het is kinderlijk onnoozel, te meenen, dat de kracht van groote bewegingen als deze voor de Kegeermg verborgen kon zijn. Bovendien wilde de Regeering een tweede staking, toegerust als zij was, steunende op de van de beweging losgemaakte arbeiders.

Hier ontbrak dus elk vast standpunt, hier was niets dan verwarring en tegenspraak. Hier ontbrak alle leiding. Hier was niet •lat diepere inzicht, die klaarder bevatting van de zaak, die het ree ït gaf in verzet te komen tegen het leidend orgaan der Partij, op een oogenblik dat eenheid, onderling vertrouwen, discipline voor alles noodig was.

Sluiten