Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zonder dien Geest, die psalmen, profetieën, oud en nieuw testamentisch verhaal, legenden, lessen en beschouwingen der Vaders, antiphonen, responsoria, hymnen en gebeden, van heiligen en niet heilig-verklaarden, maakt tot één mystiek gedicht, zou de liturgie de meest hybridische bloemlezing zijn van de meest heterogene litteratuur-fragmenten.

Dit wordt duidelijk, als we het mystieke karakter der katholieke liturgie beschouwen, het klaarst uitkomend in haar eerste wordingsgeschiedenis.

Maar het schijnt mij practisch eerst een en ander te zeggen over de taal der liturgie, alsmede over bestaande en mogelijke overbrengingen in het Hollandsch.

■k *

¥

Voor den Roomschen ritus is de liturgische taal het Kerklatijn, die schoone doode spraak, welke bij der tijden wisseling en der geslachten vergaan niet verandert, in die onveranderlijkheid alreeds een treffend symbool van haar eigenen inhoud: poëzie van het eeuwige en goddelijke.

Dat Latijn is een bijkomende schoonheid dier gewijde poëzie, maar zij schijnt voor de meeste leeken, die voor het leven geen Latijn noodig hebben, een onoverkomelijke moeielijkheid. We komen er nu eenmaal in de werkelijkheid, zooals ze reilt en zeilt, eer toe te liefhebberen in eene voor Hollanders vrij ongewone moderne taal als Italiaansch en Noorsch om een dichter of romanschrijver in het oorspronkelijk te verstaan, dan tot het aanleeren van Latijn met een vroom-aesthetisch doel.

Wat dan te denken van Hollandsche vertalingen?

Sluiten