Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Penaten, zij walgde van vasten-hymnen als deze, die matigheid en onthouding niet anders te bezingen wist dan met behulp van Bacchus en Venus:

Bacchus abscedat, Venus ingemiscat nee jocis ultra locus est, nee escis nee maritali thalamo, nee ulli ebrietati.

Vrij vertaald: Bacchus krijgt congé en Venus is in treuren, voor jool en smulpartijen is 't nu geen tijd, noch voor de huwelijkskoets («maritali thalamo» voor het Evangelische «in cubilibus» : niet in slaapvertrekken) noch voor eenig zich te buiten gaan.

Ja, men walgde van al dat Olympisch gebloemt en besefte weer:

De schoonste roode roosen groeien Op geenen Grieekschcn Bergh.

Ge ziet, Dames en Heeren, dat we niet al te verrast zouden moeten opkijken, zoo P i u s X in een richting, tegenovergesteld aan die van Leo X, wenschte een en ander in het hymnarium te veranderen. Elke hymne blijft immers altijd haar karakter behouden als < poetice compositum», dichterswerk, haar sanctie ontleent de hymne eerst aan den dienst, dien ze mag verrichten bij het officie, een gunst, die haar gegeven of geweigerd kan worden door het hoofd van den cultus catholicus, den Paus.

Er is nog ander dichterswerk, dat nooit tot den litur<nschen tekst kan behooren, maar dat door de gewade litteratuur van den koomschen eeredienst is

Sluiten