Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

volgde. Als zoodanig werd hij dan ook in het land door vriend en vijand onwillekeurig erkend, was hij een man met wien alle partijen rekening hielden. Als Groen zich uit de Kamer terugtrok, dan werd hij door de liberale pers, haars ondanks misschien, als de leider van eene partij erkend en geëerd. Dit blijkt uit het smadelijke woord van de Arnhemsche Courant:

„l)e anti-revolutionaire partij kunnen wij, nadat zij haar hoofd in de „Kamer verloren heeft en haar orgaan (Groens blad de Nederlander, „in 1855 bij gemis aan steun opgeheven) te niet is gegaan, niet ..anders dan voor memorie vermelden. Deze partij bestaat meer in .herinnering dan in werkelijkheid. Haar vertegenwoordigers in de '. Kamer zitten daar, als de laatsten van een uitstervend geslacht. „Zij schijnen alleen te spreken en te stemmen om de familie-over..leveringen in eere te houden."

Eene verregaande, brutale geringschatting van de tegenpaitij, zult ge zeggen. We geven het toe. Maar de pers houdt, hield althans in dien tijd. alleen rekening met den invloed, dien de vertegenwoordigers van eene richting in de Kanier uitoefenen. En dit inaanmeiking nemende, blijkt uit de laatdunkende redeneering van de Arnhemsche Crt., dat eene anti-revolutionaire partij in de Kamer zonder Groen als leider haast niet denkbaar was, maar ook dat de leden, dooi Groens geestverwanten in den lande in de Kamer gebracht, als antirevolutionairen bij de tegenpartij niet hoog stonden aangeschreven.

Voor dit laatste bestond alleszins reden.

Eene zeer zware taak had Groen op zich genomen, toen hij leerend en onderwijzend optrad om zijn mede-belijders te wijzen op hun roeping als christenen jegens land en volk. Hij poogde hun duidelijk te maken, dat zij zich niet met een boekje in een hoekje mochten terugtrekken, maar dat zij verplicht waren als christenen deel te nemen aan de publieke zaak en alzoo ook aan de politiek. Hoeveel moeite had het hem niet gekost alvorens de oogen van velen daarvoor waren geopend. En toen het getal dergenen, die eindelijk aan zijn roepstem gehoor gaven, zóó was geklommen dat aan actie bij de stembus kon worden gedacht, bleek het al ras, dat velen van hen, dat voornamelijk de aanzienlijken, zijn standgenooten, hem al heel slecht hadden verstaan.

Sluiten