Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schijnt alsof er geen ander is. En het schrikkelijkst is nog, dat zoovfle christenen óf zich bij de lieden van het laat-maar-loopen-systeem aansluiten óf al te veel sympathie betuigen voor liet socialistische stelsel.

Laat er toch een heilige ijver, eene vurige begeerte zijn om ook voor het brandende vraagstuk der sociale verhoudingen en toestanden Gods Woord op te slaan. Opdat niet de conservatief en niet de socialist, opdat niet eenig menschelijk stelsel, maar de Heere onze wegwijzer zij in al die vragen, welke liet maatschappelijk leven betreffen.

Het Socialisme.

Het Socialisme is ongetwijfeld in de laatste jaren eene richting van beteekenis geworden: het vormt eene ontzaggelijke macht over geheel de wereld. In 1873 bedroeg het aantal der aaneengesloten socialisten in Duitschland nog niet 350.000; twintig jaren daarna was dit getal gestegen tot ruim 1'/, millioen; en in 1898 bracht de partij bij de verkiezingen voor den Rijksdag reeds 2.170.000 stemmen op haar eigen candidaten uit. In Denemarken waren 90.000 socialisten, in Noorwegen 11.600, in Zweden 100.000, in België 534.000, in Frankrijk 1.000.000, in Oostenrijk '/.2 millioen, in Zwitserland 55.000, in Spanje 200.000, in Italië 137.000; in Nederland telt de partij, volgens het congres der Sociaal Democratische Arbeiders Partij van 1901 niet meer dan 3300 leden.

Het Socialisme is niet nieuw. Door alle eeuwen heen en vooral in de 18e eeuw waren er predikers van het socialistisch systeem. Toch bleef het aantal personen, die zich onder de roode banier schaarden, gering. Eerst in de laatste helft der vorige eeuw is dat aantal grooter geworden, is er eene socialistische partij gevormd, verspreid over gansch Europa met afdeelingen in schier alle landen. Eén partij met afdeelingen, zeggen we. Want, zooals we straks zullen zien, liet Socialisme is eene richting niet van een bepaald land, van een nationaal karakter, maar van internationalen aard, geen landsgrenzen kennende en zich niet aansluitende aan de historie en de traditie van een of ander volk.

Waaraan nu is het toe te schrijven, dat het Socialisme eerst in de laatste helft der vorige (19de) eeuw en niet vroeger als partij kon optreden met centrale besturen en afdeelingen, met programs en candidaten voor de verkiezingen'? En het antwoord moet luiden:

Sluiten