Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

is niets eigenmachtigs, niets revolutionairs in dezen jongeling ; integendeel sluit Hij zich deemoedig, schoon altijd met behoud eener zelfstandigheid, die zich uit zijne vrome gemeenscha]) met zijnen hemelschen Vader verklaart, aan liet historisch gegevene, anders gezegd, aan het goddelijk ingestelde aan. Maar over alles wat men tot Hem zegt raadpleegt Hij den Vader; en bij het licht, dat deze in het binnenste van zijn kind uitstort, leert Hij scheiden en schiften, om te „verwerpen het kwade en te verkiezen het goede", gelijk Jesaja van hem voorzegd had '). Bij wat er waars was, in de denkwijze en gemoedsstemming van de leeraren zijns volks, sloot Hij zich even beslist aan, als Hij zich van hunne dwalingen en hunne vleeschelijkheid verre hield. Wel mag men niet spreken van eene vroegere sympathie, bepaaldelijk met het farizeïsme, die later in het tegendeel omgeslagen zou zijn; maar toch kan van erkenning zijnerzijds van het bruikbare element in de geestesrichting zijner latere tegenstanders sprake zijn. Als de farizeër, met de hem eigene geestdrift, van de messiaansche verwachting sprak, den eisch der gerechtigheid voor God stelde, het goddelijk gezag der gansche Schrift handhaafde, zie, dan trilden voorzeker heilige en teedere snaren in zijne borst. Zulk eene taal wekte, al wenschte Hij ze op andere lippen, en al verbond Hij er geestelijker voorstellingen mede, sympathie bij Hem op; daarentegen kon de trots en onverschilligheid, die bij de sadduceërs, vertegenwoordigers van den aristocratischen en clericalen geest, heerschte, niet dan weerzin bij Hem opwekken. Slechts wegens hun terugkeer tot het oorspronkelijk mozaïsme, en hunne onafhankelijkheid van de farizeeuwsche instellingen, had Hij iets met hen gemeen; overigens bleef Hij van deze partij, wier aanhang hoofdzakelijk uit leden der priesterkaste bestond, steeds op verren afstand. Ook later zou Hij, reeds omdat Hij zich, even als

1) Jes. 7 : 15.

Sluiten