Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bewijst ons het uiteinde van een hunner, wiens val wellicht thans een aanvang nam. Jezus wilde tegen de schadelijke uitwerking, door eenzijdige opvatting zijner woorden teweeg gebracht, een tegenwicht geven. Van daar beklimt Hij een dier schoone bergen, die Hij zoo liefhad, en op wier kruinen Hij zoo vaak knielde om er te bidden. Boven op den top wil Hij met den Vader over zijne jongeren spreken, en wellicht Hem vragen, of hun ook iets getoond mag worden van de heerlijkheid, waarmede de hemel Hem oinkleeden zal, nadat de wereld de schande des kruises over Hem uitgestort heeft. Vandaar neemt Hij zijne drie geliefdste en begaafdste discipelen met zich mede; hen juist zoekt Hij met geestelijke kracht te versterken, omdat Hij weet, dat hun invloed op de overigen zoo groot is, en hun stemming die van dezen onwillekeurig bepaalt, 't Is niet zonder reden dat Hij zich met hen naar de hoogte begeeft; want nergens verheft zich de ziel gemakkelijker en spoediger boven de smarten en genietingen der aarde, dan op de toppen der bergen, van welke zij haar even klein toeschijnen, als zij meestal werkelijk zijn. Daar bidt Hij ; en reeds onder zijn gebed wordt zijne bede verhoord; want „de gedaante zijns aangezicht* wordt veranderd, en zijne kleeding wordt wit en zeer blinkende" J).

Hoewel de versterking van het geloof der discipelen het doel was van 's meesters verheerlijking op den berg, zoo wane men echter niet, dat deze laatste alleen en uitsluitend deswege plaats greep, en derhalve niet geschied zou zijn, had de zwakheid der jongeren haar niet noodig gemaakt.

Diepere opvatting leidt ons tot de overtuiging, dat de verheerlijking van den Heiland veeleer de natuurlijke vrucht was van zijne geschiedenis. Vergeten wij niet dat s menschen oorspronkelijke bestemming geenszins een voortdurend verblijf op aarde medebracht. Zijn geest uit de hemelen afkomstig, moest wederkeeren naar zijn vaderland, en van

1) Lukas 9 : 29.

Sluiten