Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wij onbevlekt. Noch Christus' kruis, noch ons kruis, is vruchteloos opgericht. Wij worden Aiirons staf gelijk ; onsterfelijker vruchten zelfs dan dezen zullen wij dragen. Er moeten nog eenige tranen vallen, (velen kunnen ze haast tellen!) en een korte strijd moet nog gestreden zijn; en dan is het einde. Een zachte stemme spreekt: „neem een weinig ruste". Dan leggen wij ons tot onzen laatsten slaap neder, en bij 't ontwaken bemerken wij, dat een welbekende, die wist hoe 't oude kleed ons knelde, het ons uitgetogen en met een ander verwisseld heeft, dat als zonlicht blinkt.

Alles wat den Vader aan de rank ten koste legt, strekt om elke belemmering in de gemeenschap van de rank aan Christus uit den weg te ruimen, Terecht voorwaar; want de rank kan door zich zelve niets doen. De christen brengt slechts als hij in Christus blijft vruchten voort. Wel bezien is de rank niets dan het orgaan van den wijnstok tot voortbrenging der vrucht; zij schept de vrucht niet, maar ontvangt haar. Geene andere kracht dan van den stam is in hare vrucht belichaamd; zelve staat zij niet dan opnemende en verwerkende tusschen deze beiden in.

Geen eere aan de rank om haar zelfs wil gegeven! Zooveel heerlijkheid God ons geeft, zooveel roem ontneemt Hij ons ook. Glorie daarentegen aan Christus. Alle vruchten, die de zijnen dragen, belichamen en openbaren de stille, verborgene kracht, die in Hem woont. Niemand roepe bij 't zien der vruchten; welk eene rank! Zij zelve zegge het eerst: welk een wijnstok !

Hoe innig heeft Christus de zijnen liefgehad. Waarom toch had Hij er welgevallen in, om zich gelijk een wijnstok met de ranken met ons te vereenigen ? Omdat Hij niet buiten en zonder, maar door en in ons vruchten wilde dragen, die wat in Hem schuilt aan het daglicht brengen. Hierin voorwaar is de liefde! Haar is het eigen om niets te genieten, ja niets te worden, dan in gemeenschap met den geliefde. Hem stelt zij op den voorgrond ; zelve verdwijnt zij in het donker.

Sluiten