Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wat in 't vervolg van het artikel van 1 Maart gezegd wordt, is echter weer met deze verzoenende houding in strijd. Immers, Troelstra bleef dreigen met een demonstratie, en betoogde, dat de arbeiders tot een tweede staking genoodzaakt werden. Toen Troelstra in dit artikel schreef: pas op, want gij drijft tot een tweede staking, die wij niet willen, maar die op deze manier zeker komen zal — dan had dit slechts één goeden zin. Troelstra moet bedoeld hebben: ga niet te ver, want dan noodzaakt gij de arbeiders nogmaals te staken, dan is hun eenig verweer de staking die u bedwingen moet. Troelstra kan niet bedoeld hebben: ga niet voort met uw dwangwetten — wanc anders dwingt gij de arbeiders u te toonen dat gij hen daarmee grieft en treft, dwingt gij hen u te helpen tegen u zelf. Met het wettig geweld eener spoorweg- en algemeene verkeersstaking vecht een bedreigde arbeidersklasse, doet zij haar macht gevoelen, legt zij haar wil op.1) Protesten, bovendien, waren er reeds genoeg vernomen. Het ging nu hard tegen hard. Er werden schurkenstreken beraamd ... En toen Troelstra aan den eenen kant voortging met te dreigen, verklarende stellig te weten, dat aan een oproep tot staken onmiddellijk door de arbeiders (zou) worden voldaan", maar tegelijk het wezen van de „werkstaking" beschreef als een poging om de regeerende kringen tot nadenken te stemmen, was hier niet alleen een inwendige tegenspraak, maar ook een scherpe tegenstrijdigheid met zijn eigen schrifturen van gister en eergister.

Onder den indruk van de indiening der dwangwetten, gelijk we zagen, had Troelstra den toon gevonden van de meest besliste strijdvaardigheid en van brandende geestdrift voor den strijd.

Het antwoord van het Volk op de indiening is samen te vatten in een woord dat wij lezen in het No. van 27 Febr.:

„De Regeering heeft, de arbeidersklasse den handschoen toegeworpen."

Het artikel van 1 Maart spreekt uit een geheel anderen mond, althans een gedeelte van het artikel, want we zeiden reeds dat het ook in zich zelf tegenstrijdig is ... JN' iet zoo haastig met uw — „schurkenstreek", mijne heeren. Neemt uw „handschoen" nog weer eens op,^ als ge zoo goed wilt zijn. Geeft ons tijd u met „gewone middelen te overwinnen niet, maar te overreden. Gij zijt brave menschen, alleen nu wordt ge door „partijhartstocht" gedreven. Ach, en iedereen is zóó van streek dat we werkelijk maar beter doen de behandeling van die nare ontwerpen wat te verschuiven, tot het .,koel verstand ' weer spreken kan, en dan, geloof me, gaan ze naar de „voddenmand" . . . Doch hooren we Troelstra zelf. Na gezegd te hebben dat een eventueele staking slechts „verweer" zou bedoelen — natuurlijk, maar er is dwingend en betoogend verweer, en blijkens Troelstras artikelen na de indiening, achtte hij den tijd van betoo-

1) We willen hiermee niet ontkennen dat een politieke werkstaking het karakter van een protest kan aannemen, wanneer zij als zoodanig is aangekondigd, met een te voren bepaalden, zeer korten duur, waarvan het beëindigen niet verbonden is aan eenige voorwaarde.

Sluiten