Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Doch, is het pauperisme een gewichtig onderdeel der sociale quaestie, een onderdeel blijft het, en behoort het te blijven. Het is een ziekteverschijnsel, een ettergezwel; het kwaad, de zetel van het lcwaad schuilt diepen", in hart en nieren van 't organisme.

Ongetwijfeld is stoffelijke ellende een tragische wanklank in de wereld-symfonie: vooral om de daarmede gepaard gaande demoralisatie, om den vicieusen cirkel, waarin die beide euvels ronddraaien.

Wat echter tragischer is: de wanklanken van boven, de verfoeilijke lichtzinnigheid van door gemak en weelde afgestompten, hun op- en ondergaan in coterie-naijver en promotie-jacht, hun schuwen van zelf-onderzoek, hun opzettelijk verkwanselen van hun eerstgeboorterecht.

En hoe tragisch ook: de langzaam voortschrijdende Nemesis! de grijnzende, akelig grijnzende Nemesis! de onverbiddelijke Nemesis!

Want er is geen ontkomen aan. Ongewroken blijft geen zonde, geen aanslag tegen de sociale en moreele orde. En daar het wemelt van patriciërs, die zich aan die orde vergrijpen, van geestesaristocraten, die des geestes moed derven, van parvenu's, die al wat zij zijn aan zich zei ven danken (sic!), van uitverkorenen, die zich Gods crediteuren wanen, kan het niet anders, of zij zullen getuchtigd worden.

Reeds beklagen zij er zich bitter over, dat de politieke macht hun uit de handen glipt, dat zij te weinig in en te veel op te brengen hebbeii, dat de wetgever naar het socialisme overhelt, dat de eerbied voor het gezag bij den minderen man achteruitgaande is, dat de democratie, met aanmatigend gebaar de sleutels der staatshuishouding voor zich, d. i. voor de proletariërs, voor het „rapalje" opeischt. En bij iederen wiekenslag des tijds wordt het lijstje hunner grieven met een paragraaf of wat verlengd. De stakkerds! Zij hebben het zoo druk over de verongelijking, waaraan zij beweren bloot te staan, over verbijstering en verbastering bij de „minder ontwikkelden",

Sluiten