Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

steeds: niet t'huis. Dan laat hij ons een kaartje achter: een paar onschuldige rimpeltjes. En dan komt hij soms een paar keer terug. Maar 'tblijft: »niet t'huis«— »niet op de kennismaking gesteld« en het kost hem dus enkele jaren eer wij hem ontvangen willen. Ja, 't is waar, soms breekt hij wel eens door de vensters bij den een of ander binnen! Maar dat is beter dan dat wij, overgedienstig, hem ongevraagd de voordeur openen*.

In Engeland en Ierland biologeert men zich zelf dus niet door zich ontij dig — onwij s op een geboortebewij s afgaande — oud te noemen. Men suggereert oud worden noch aan zich zelf noch aan zyn vrienden. Men blijft levenslustig... men blijft werken... in de open lucht wandelen... zijn kamers ventileeren... 's winters in open rijtuig rijden... en geen land dan ook waar zoo veel frissche en krachtige menschen van omstreeks de tachtig leven als in 't Britsche Rijk.

Zeker, er komt een tijd in 't leven wanneer men lichamelijk eenige verzwakking ondervindt: dan vindt men trappenklimmen onaangenaam!

Dr. Rive, de beminnelijke man, dien zoo vele Amsterdammers zich nog herinneren, zeide eens tot mij, jaren en jaren geleden: »de trap der Amsterdamsche huizen helpt ons aan de beste diagnose, als wij weten willen wanneer iemands jeugd voorbij is*. Maar als de trap ons dus een trede lager brengt, is het juist de tijd om te reageeren en niet toe te geven aan het waanwijze suggereeren van ouderdom door een steile trap. Want als men die suggestie gehoorzaamt, dan gevoelt men zachte indolentie stillekens en onhoorbaar ons naderen... men glijdt in gemakkelijke stoelen en loopt weinig. Men rijdt niet meer te paard of op een tweewieler, men geeft toe aan de vadsigheid, welke ieder mensch is aangeboren.

Neen, dat is zich oud maken met voorbedachten rade! Men moet in beweging blijven, levenslust moet ons drijven naar

Sluiten