Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Die gewijde aardrijkskunde strekt zich uit over Mesopotamië, Egypte, Syrië en gedeeltelijk ook over Italië en Griekenland.

En als centrum heeft ze dit schiereiland van den Sinaï.

Tusschen de golven van Suez en Akaba heft het zich vrij grimmig en geducht omhoog. Slechts op een enkele plaats wat wit zand, want zand is de uitzondering in 't schiereiland en in geheel de Arabische woestijn, 'tls overal harde grond, keien en rots, waardoor de Israëlieten trokken in de wildernissen van het bergland.

Wat wordt het geheugen geholpen, als men aanschouwt wat men uit reisbeschrijvingen kent. Leest die toch in uw jeugd! zeg ik tot mijn kleinkinderen. Dan is al wat gij later in de wereld ziet voor u altijd vol herinnering en kleur. Als ik die bergen van de golf van Akaba zie, is 't of ik een stem hoor, die zeer luide klinkt in zeer stille lucht. Want ik herinner mij iets uit Niebuhr.

Daar ginds het grimmige graniet van Sinaï, op een van welks harde blokken de heilige tien geboden van de Mozaïsche wet en het menscheljjk geweten gegrift waren. Geen teeken van leven ergens, maar een wit-heete atmosfeer, die diepe, marmeren stilte doet heerschen. De Arabieren, die Niebuhr vergezelden, vertelden hem, dat ze in deze vreemde stilte zich hoorbaar konden maken dwars over de golf van Akaba. Dit zal wellicht overdreven zyn, maar over groote afstanden treft des menschen stem hier het oor. Dean Stanley hoorde op een lageren bergtop zeer duidelijk elk woord, dat, goed uitgesproken, maar niet luid, werd voorgelezen op den hoogsten top van Ras Sufsefeh (Berg Horeb), wel zestig voet boven hem.

En aan die groote stilte dacht ik, opziende naar den Sinaï. Het was als hoorde ik de stem, die tot Israël en tot ons allen, die geestelijk afstammen van Israël, spreekt de eeuwen door.

Ik hoorde donder en een bazuinklank, uitermate luid, op den top van den Horeb!

Sluiten