Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trof my de hartelijke waardeering waarmede ze over de inlanders spreken. Welk een werkkring voor een jong man, die met zijn jonge vrouw als zyn steun aan zyn zyde naar Indië gaat, om, als hy karakter heeft en tact, Indisch ambtenaar te worden. Als ik weer terugkom in de wereld, zou ik controleur in de buitenbezittingen willen zijn. Maar mijn beste, thuisblijvende jonge Hollanders, tevreden met een ondergeschikte ambtenaarsbetrekking 't leven lang, welk een werkkring voor knappe, zeer beschaafde mannen — die te practisch en wys zyn om radicaaltje te gaan spelen onder een kinderlijk Oostersch volk — is te vinden voor Nederlanders, die ernstig willen regeeren, voorzien, versterken! O! de mannen-taak, die controleurs en residenten vervullen!

Na myn luien dag schrijf ik nu by mijn gezellig electrisch lampje met gele kap in mijn hut. Myn deur aan zee staat open. En ik hoor voortdurend de twee stemmen van den oceaan... een eentonig geruisch van vele wateren ver af en 't spoelend ongelyke plassen en opspringen der golven aan bakboord, van waar de wind komt.

Zoo in den nacht schijnt mij het groote schip een klankbodem, die den toon versterkt van de zeemuziek. Het schip is de houten kast van het snareninstrument, dat de stem der zee maatgevend begeleidt.

Ik begon te schrijven onder den indruk van een kort gesprek met een jonge moeder, terwijl wij uitziend naar den zonsondergang, leunden over 't ijzeren hek, dat de oude, hooge ruwe, houten verschansing tegenwoordig vervangt.

Wij keken over zee en zagen niets dan amber. Een hemel en een zee van amber en opaal... niet van goud, neen, van iets reiners en liefelijkers, van zacht glanzend, doorschijnend amber.

Verleden zomer, toen ik in Keltisch Ierland in de jeugd der wereld omging tusschen mystieke, geloovige visschers, die hun

Sluiten