Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oor by de zee houden en verre stemmen hooren, was er een, die amber noemde: »het zonlicht van de zee.«

De geheele Indische Oceaan was van amber. Het zonlicht was in zee gedrongen en weerde de nachtelijke schimmen van ons schip, meende ik.

Toen hoorde ik eensklaps een bewogen stem die zeide: »A1 die amber laat het schip achter zich ... daar in het Westen! Hoe maken mijn jongens het? Wanneer zal ik hen wederzien!«, en de moeder luchtte haar hart op en vertelde mij, die kinderen lief heb, zoo veel van hen, terwijl het snel duister werd en 't Zuiderkruis over stuurboord glansde.

Ja... als wy Indië pryzen, moeten wij nooit vergeten het grootste aller bezwaren... de scheiding zoo velen ouders opgelegd van hun jongens en soms ook van hun dochters.

Tranen hebben vleugelen!

Toen ze verteld had van haar kinderen, zoodat ik ze zal kennen als ik ze zie, want ik ga hen zeker opzoeken als ik in 't vaderland terug ben, kwam haar man bij ons staan.

De nog jonge man legde even zyn hand op haar schouder en zeide tot mij: »Dat zal haar goed gedaan hebben! U ziet, mijnheer, ik moet echtgenoot en zoon en dochter tegelijk voor haar zjjn!«

En ze zag even tot hem op en zeide: »Je mag er wel bij zeggen: en moeder ook, want dat ben je!«

En zachtens ging ik weg en liet hen alleen, samen uitziende over de donkere zee.

Tranen hebben vleugelen!

Eerst vlogen ze naar de kinderen en toen naar het hart van den vader.

Hoe moet liefde krachtiger en dieper worden bij echtgenooten van ons goed, oud, Hollandsch ras, die dus het avontuurlijk leven van hen die werken en durven en hopen samen in Indië leven en alles voor elkander moeten zijn!

Sluiten