Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

-kn onder die fijne tengere varens en kanten waaiers rezen op boven den horizon torenwolken, stapelwolken, zware bastions en koepels.

Voorwaar, de oceaan geeft op zoo korte reis afwisseling genoeg en vreugde te over.

Want de Indische Oceaan is mij der Zeeën Zee geworden door zjjn oneindige verscheidenheid van kleur en stemming, door al de wonderen van zyn wolkenwereld.

Ik heb een paar dagen geleden bij de Lakadivische eilanden, toen de zon achter een dikke bank van stapelwolken onderging, den teederen glans van de gladde zilvermist-spiegeling van IJ en Zuiderzee op een stillen winterdag meenen te zien. Vrede, Sabbath vrede en berusting alom.

Maar weldra was het geen stille winterdag, die in lichten nevel insluimerde. Plotseling laaide op de vlammende brandgloed van een stormachtigen passaat-wind zonsondergang, en de hemelen wekten een huivering door dezen hartstocht, dit tumult van oostersche kleur. Weldra zag men flonkerende lichtstroomen aan den kristallen hemel boven ons, waarin de orkaan van vlammen tot rust kwam, zich verloor, en die bovenaardsche heilige kleur maakte al weerspiegelend een pad over de zee.

Na dien stormachtigen zonsondergang verhief de zee des nachts haar stem.

Hoe zwaar van donkerklank, sonoor van diep geluid, tragisch en lyrisch om beurte, bonsden en beukten de golven tegen het schip— de wind zong, gierde, huilde, bulderde. Alleen een vol orkest met machtige samenstemming aan koper, hout en snaren kan van zeeharmonieën een denkbeeld geven.

Het mysterie en de plechtigheid van de zee gevoelen alle menschen, maar ik geloof, dat zij alleen voor kinderen van zeevaarders en ontdekkers, van strandvolken, die aan haar alles te danken hebben, zoo kracht als vrijheid, het heerlijk heldenlied

Sluiten