Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zingt, ook onder eenzame hemelen, terwijl geen ander schip zich toont tegen den horizon.

Wij Hollanders en Zeeuwen zijn kinderen van de zee.

»En hij nam een golf der zee en wierp die in het hart van den man!« Dus sprak de Iersche vrouw, die mij verleden jaar de legende vertaalde van Manannan, den Keltischen god der zee en der winden. Ik hoorde het verhaal van den mystieken Ierschen dichter, terwijl de golven braken tegen de hooge rotskust van Sligo.

Er was eens een jonge man, die droevig staarde naar de golven, waarin lachend verdwenen was eene vrouw uit de zee geboren, die hem verlaten had. Tot den treurende kwam Manannan. Hij ried hem aan eene vrouw op aarde geboren te zoeken en te huwen. Gij moet sterk zijn en u hernieuwen, ried Manannan en om hem hoop te geven en te troosten over het verlies zijner geliefde, die in 't water was verdwenen, gaf hij hem een geschenk; hij nam een golf der zee en wierp die in het hart van den man. En deze deed wat hem geboden was, hij huwde en had kinderen, maar een geheimzinnig iets gebeurde hem telkens. Want hij en zijn kinderen en zijn kindskinderen gevoelden bij dag en bij nacht een liefde, die ontembaar en onweerstaanbaar was als de dwalende wind.... een verlangen, dat even onrustig was als de rustlooze golven, kwelde hem en trok hem naar zee, naar de verlatenheid zonder vast tehuis van de zee.

En daarom werd zijn geslacht genaamd de Sliochd-naMara, de »Clan van de Wateren.«

Ik geloof dat alle ware Hollanders behooren tot de Clan van de Wateren.

De avond viel.

Het water werd donker onder den Noordenwind. Westelijke poorten en Gothische vensters openden in de wolkenbank aan

Sluiten