Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

klapperboschj es, die rivier, die pleinen als prairieën, alles is grootsch, breed, vol ruimte, vol licht en lucht en kleur en beweging, bezielend!

Batavia maar broeders in het vaderland, er is hier wat

grootsch verricht! Batavia is ons tot groote eer! Gisteren ontmoette ik, luisterend naar voortreffelijke militaire muziek in Concordia, een Engelschman en een Amerikaan. »Dit is de beste militaire muziek beoosten Suez, beter zelfs dan die te Manilla«, zeide de Amerikaan. En beiden merkten op: «Hoe trotsch moeten de Hollanders zijn op Batavia. Nooit waren wij in zulk een garden city. Hoe breed en wijs, ruim en gezond en frisch!«

Zijn wij er trotsch op? Ik ben het van harte sinds ik hier ben.

Hoe heerlijk deed de stad der tuinen zich voor ons open, toen wij even voor zonsondergang in een victoria, door twee vlugge sandelwoods getrokken, de lange breede lanen doorreden-

Ik zou dien toer wel honderdmaal willen doen! Alles scheen mij nieuw, onverwacht, en zoo veel mooier, levendiger en grooter dan ik mij gedacht had.

Op het Waterlooplein werden een paar spelen football gespeeld. Om het veld stond en hurkte een vijfdubbele rij inlanders. Nooit zag ik zulk een belangstelling. Zelfs niet in Engeland! Er ging telkens geluid als een donderslag op uit de menigte! Het was opwindend! De inlanders zijn verzot geworden op het spel, en verzuimen des Maandags wel eens hun werk, daar ze van geen uitscheiden willen weten na den Zondag. En zij wedden er bij, als waren ze op een renbaan. Hoe vlug en springend en buigzaam zich kronkelend spelen die smalle bronzen athleten het spel!

En niet alleen de inlanders zijn van sport gaan houden.

Een van mijn vrienden, die in zijn jeugd lang in Indië arbeidde en onlangs Java en Sumatra opnieuw bezocht, merkte

Sluiten