Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hoe drukkend en vochtig heet was het langs de kust! Want het is altyd nog maar de kentering. Maar het kentert niet! Het water blijft plassen met zondvloed-buien; het ideëele weder in den Oosthoek van het begin van den Oostmoesson, wanneer morgen en avond koel zyn, is er nog nietblyvend.

Wilt ge weten hoe het kan regenen? Drie dagen geleden vielen er te Probolinggo gedurende een bui, die een uur of drie aanhield, 200 millimeters water! Even onder 100 millimeter regent het vaak, maar als er over de honderd in het etmaal valt, spreekt men er van, en over deze 200 hoorde ik nu telkens ieders verwondering. En dat in den drogen moesson!

En wat zulk een bui beteekent?

Een staartje, slechts een staartje van de waterzware wolken scheurde boven myn hoofd. Ik zat op een hit. De rand van myn Panama-hoed werd van voren en achteren neergeslagen en half afgerafeld van den bol.... tot een dakgoot werd de achterrand en een cascade daalde tusschen mp Singaporejasje en mijn nek omlaag.

»Cascadez, cascadez«, lachte ik. Nu werd de geheele hoed over myn oogen gedrukt, en door het geluid der onstuimige wateren op myn hoofd, op den grond en de boomen kon ik mijn eigen stem niet hooren, toen ik myn jongen riep my even te komen helpen. Eindelijk begreep hy wat ik wilde. Ik was bijna ademloos, zoo sloeg de regen neer. Myn witte schoenen wees ik, die vol water waren. Hij trok mijn schoenen en sokken uit, terwyl ik op het paardje bleef zitten. Dr. Delprat had mij gezegd: »menschen, die ischias hebben gehad, moeten vooral waken tegen natte schoenen en kousen!«

Ik waakte— en zat als een inlander met bloote voeten in de stijgbeugels.

Mijn regenjas hielp mij evenveel als vloeipapier zou gedaan hebben.... als ik adem haalde, haalde ik regen binnen.... de pijpen van mijn pantalon waren bergbeken.... ik zelf was iets

Sluiten